Velkomen heim no, Sonen min!
Aa — nei, kor bart du er!
Det harde Vedr og Nordanvind
hev teket paa den vesle Kinn.
Du Vetrens Merke ber.
Ja, Uvedr var her, Gong fyr Gong,
so Fjorden rauk som Eim.
Naar Baara braut og Stormen song,
vardt Hugen tung og Barmen trong,
og myrkt i Hus og Heim.
Og Kjelden kom og Gaasi med,
det leid til Sumarmaal;
daa gjekk eg tidt paa Bakken ned.
Fyrr du kom heim, der var ei Fred
i denne stakars Saal.
Kver Baat, som kom, eg starad paa:
„D’er Lauparseglet hans!“
Men alle peikad langt ifraa,
og tungt du veit, det var aa sjaa,
at ingen la’ til Lands.
I Otta stod eg upp i Dag,
det bar den gamle Veg.
Daa fekk eg sjaa eit Storbaatlag
i Far si Stød med reipat Drag;
og gild og glad vardt eg.
Kor traust han ligg, din vakkre Baat
med grøna Ripar paa! —
Kom, verm deg, aa — so kald og vaat,
og nattvakt er du væl attaat.
Du nokot varmt skal faa.
.mw-parser-output .wst-size-block{line-height:1.4}.mw-parser-output .wst-xx-smaller{font-size:58%}.mw-parser-output .wst-x-smaller{font-size:69%}.mw-parser-output .wst-smaller{font-size:83%}.mw-parser-output .wst-fine{line-height:1.4;font-size:92%}.mw-parser-output .wst-m-larger{font-size:110%}.mw-parser-output .wst-larger{font-size:120%}.mw-parser-output .wst-x-larger{font-size:144%}.mw-parser-output .wst-xx-larger{font-size:182%}.mw-parser-output .wst-xxx-larger{font-size:207%}.mw-parser-output .wst-xxxx-larger{font-size:249%}John Klæbo.