Vaat heng den tunge Lufti.
Det dryp av Kvistir og Runnar.
Myrkeskodd velter ollande inn
or Hav og Himil-Grunnar
som Skuggen lett og som Natti stinn.
Burt kvervest Taarn og Tuftir
og Haugar og alle Bøar.
Som gløypt og gøymt av dei store Votn
ligg Land under Tòkusjøar.
Alt er som var det paa Havsens Botn.
I lyngsvarte Markir inne
Veslemøy Smalen sankar.
Eit Havbrak susar fraa Vestansjø
med Tòt og tunge Tankar.
Ho glett i Holke og Flekkesnø.
I Skodda inn ho hildrast
og um paa Villheidi tumlar;
dregst av Rop og flakkande Ljom
og Gulp som or Aai mumlar.
Det vaknar og lìver med Tussedom.
Upp or dei djupe Hyljar
stig som glidande Skuggar
Nøkken blaa paa sin halve Hest
og Vasstroll med vaate Luggar.
Dei okar seg fram som dei orkar best.
Or Haug blaae Heller
rid lange Radi og Reidir
fram yvi flekkut Grovemyr
og inn dei lange Leidir
med Om av Ringling og Rop og Styr.
Som der ho gjeng i Draumar
og slitst av dei saare Minne,
so stend ho upp i ein Alvedans-Ring
og er der som mana inne
med Skodda tett som ein Vegg i Kring.
*
Vàr ho lyfter si Augne-Brun;
daa er ho innpaa eit Kongsgards-Tun.
Still ligg Garden i stengde Trygd,
maaneskinsljos, i ein Firkant bygd.
Tune er som ei Mose-Eng;
Svalgangar breide ikringum gjeng.
Rausti er blaae med gylte Flat;
Sular av Sylv ber det Høge Tak.
Bogar svære Sulane bind;
d’er Orm og Drake, i Bugt seg vind.
Slotte lyser, i Høgdi sterkt,
med berre skinande Kopar tekt.
Taarn seg lyfter med Glim og Tir;
Gullhanar glor paa dei høge Spir.
Som der ho stend, fortenkt og fortryllt,
er heile Tune med Hovmenn fyllt.
Det glitrar av Gull og Perleglans rein;
det lyser av Sylv og av Glimestein.
Fagre Møyar i kvite Lin
av Sylgjur og Lad og Gulldobbar skin.
Daa tinklar det stilt som av Bjøllur smaa,
so vent at Veslemøy graate maa.
Og upp det stryk med so vill ein Slaatt;
Veslemøy er millom Graat og Laatt.
Sist kjem det ein Lund so sæl og so blid;
ho var kje so glad i si heile Tid.
Fram dansar dei Møyar i ljose Rad:
«her kann du alltid faa vera glad.
Der ser du Kongen; vil her du vera,
skal Dronning-Krune og Krans du bera.»
Veslemøy ser den Haugkallen blaa
Konge staut i Svalgangen staa.
Kruna lyser som raude Glod;
Purpure er som det heite Blod.
Kongsstaven skin, av brennande Stein,
som Elden gul og som Logen rein.
Herleg er Kongen, fager og gild; —
all denne Stordom ho eige vil.
Dansen gjeng yvi Tune kaat;
Tonar lokkar og Felelaat.
Aldri var ho so ør og glad;
daa Møyane spurde, svara ho Ja.
Det er dei Møyar i kvite Lin;
dei flir henne Staupe breddfullt med Vin.
«Drikk, so opnar seg Kongens Borg!
Drikk, so gløymer du all di Sorg.
Drikk av Staupe, og drikk det ut;
Daa gløymest den hardaste Hjartesut.
Tenk deg kje um, men gjer som me song!
No bydst deg dette for siste Gong.»
*
Veslemøy bleiknar um brune Kinn;
det gjekk henne kaldt gjenom Hug og Sinn.
Veslemøy bleiknar um brune Vangar;
Tanken vaknar og Minne fangar.
«Skal burt eg gløyme mi Hjartesut?»
— «All di Sorg den sløkkjer me ut.»
«Sløkkjer de Elden som heitast brenner?»
— «Naar Staupe er tømt, du Inkje kjenner.»
«Ja vil de sløkkje den Suti heit,
— den kann eg kje misse for alt eg veit.
Og fyrr eg vil sleppe den Suti hard,
fytt gjeng eg og bed meg i kvar Manns Gard.
Og fyrr eg vil gløyme den Sorg som brenn,
fytt gjeng eg Narr i mi heile Grend.
Ja fyrr eg vil gløyme Guten eg fann,
fyrr gjeng eg Fanteferd Land og Strand.
Ingin annan fær meg i Famn;
no rev eg meg laus i Jesu Namn.»
— Ale er burte. I Skodda sansar
ho liksom ein Skimt av kvervande Svansar.