UMBRA CLAUDII
Nunquamne miseris segnis accedet dies?
Nunquamne, ne demortuis, detur quies?
Parum est tyrannos vix Iove minores mori,
Nisi puniantur? adeo puniri parum est
Nisi sempiternus Sisypho immineat lapis?
Nisi devoretur indies crescens iecur?
Nisi poena fiat, qui velit poenam pati?
Nisi cui placerent inferi, superi accidant?
Nempe inter umbras turba crudelis patrum,
Equitumque, flagiis terga dilaniat mea,
Et soeva scelera mihi ministrorum imputat.
Cavete, reges; vestra vos torquent mala,
Sed et aliena vix minus faciunt reos.
At gener et uxor (proh dolor) quantos mihi
Ignes et angues perpeti intentant manu!
Has tamen et illas non leves poenas amo.
Quisquamne credat? Claudius poenas amat.
Repetere poenas liceat, o liceat prius,
Quam monstra videam tetra, noctigeni tribu
Peiora, et ossa qui voret Stygio cane.
Haec haec nocentes, illa discruciant probos.
Nec ullum in Orco par Agrippinae malum,
Simile Domitio: talis ubi regnet canis,
Talisque Erinnys, esse quin credam inferos,
Aut peius aliquid inferis? Nec dum sat est
Toxica dedisse Caesari, patruo, viro.
Sed ecce video, video, visumque horreo,
Imperia falsus non sua invadit Nero,
Verum Neronem deiicit: nec dum sat est:
Epulae parantur Atrei mensae pares.
Redit ad venena natus in caedem Nero.
Sed cui parantur? O manum retine impiam,
Venefice. redeo Caesar; arcebo nefas:
In ora vertam: fata sed verti negant:
O dira fata: nec scelus fati est: ego,
Ego te peremi, nate, qui fratrem dedi.
Fuge, fuge, nate, scelere inundantem domum.
Vel per venena sequere, qua praeiit pater.
Te, te innocentem melior expectat locus.
Me lucis odium Styga revisendam monet.
Maleficus abeo iam pater, coniux, socer:
Mala passus abeo iam socer, coniux, pater.