Dædalias vacuis plumas nectere humeris
Concupiant alii; aut vi suspendi nubium
Alis, ventorumve appetant remigium;
Aut orbitæ flammantis raptari alveo;
Bellerophontisve alitem.
Nos vero illo donati sumas genio,
Ut fatum intrepidi objectasque umbras cernimus,
Ne cæci ad lumen solis, ad perspicuas
Naturæ voces surdi, ad Divum munera
Ingrato adsimus pectore.
Non curamus stultorum quid opinio
De nobis ferat, aut queis dignetur sedibus
Alis ascendimus sursum melioribus!
Quid nubes ultra, ventorum ultra est semita
Vidimus, quantum satis est.
Illuc conscendent plurimi, nobis ducibus,
Per scalam proprio erectam et firmam in pectore,
Quam Deus, et vegeti sors dabit Ingeni,
Non manes, pluma, ignis, ventus, nubes, spiritus,
Divinantum phantasmata!
Non sensus vegetans, non me Ratio arguet
Non indoles exculti clara Ingenii;
Sed perfidi Sycophantæ supercilium
Absque Lance, Staterâ, Trutinâ, Oculo,
Miraculum armati se_ete.
Versificantis Grammatistæ eucomium,
Buglossæ Græcissantum, et Epistolia
Lectorem libri salutantum a limine,
Latrantum adversum Zoilos, Momos, Mastiges,
Hinc absint Testimonia!
Procedat nudus, quem non ornant Nubilæ,
Sol! Non conveniunt Quadrupedum phaleræ
Ilumano dorso! Porro Veri Species
Quæsita, inventa, et patefacta me efferat!
Etsi nullus intolligat,
Si cum Natura sapio, et sub Numine,
Id vere plusquam satis est.