Moeder! ’k ben wel ver van ’t land,
Waar mij ’t leven werd geschonken,
Waar mijne eerste tranen blonken,
Waar ik opwies aan uw hand;
Waar uw moedertrouw der ziel
Van den knaap haar zorgen wijdde
En hem liefdrijk stond ter zijde,
En hem ophief als hij viel;
Schijnbaar scheurde ’t lot de banden,
Die ons bonden, wreed van een,...
’k Sta hier wel aan vreemde stranden
Met mij zelf, en God...alleen,...
Maar toch, moeder, wat me griefde,
Wat mij vreugd gaf of verdriet,
Moeder! twijfel aan de liefde,
Aan bet hart uws lievlings niet!
’t Is nog naauwlijks twee paar jaren,
Toen ik ’t laatst op gindschen grond
Zwijgend aan den oever stond
Om de toekomst in te staren;
Toen ik ’t schoone tot mij riep
Dat ik van die toekomst wachtte
En het heden stout verachtte
En mij paradijzen schiep;
Toen, door alle stoornis heen
Die zich opdeed voor mijn schreën,
’t Hart zich koen een uitweg baande,
En zich droomend zalig waande...
Maar die tijd, sinds ’t laatst vaarwel
Hoe gezwind ons ook onttogen,
Onbevatbaar bliksemsnel,
Als een schim voorbijgevlogen,...
O, hij liet in ’t voorwaartsgaan,
Diepe, diepe sporen staan!
’k Proefde vreugde en smart met één,
’k Heb gedacht en ’k heb gestreden,
'k Heb gejuicht en ’k heb gebeden,...
’t Is me als vlogen eeuwen been!
’k Heb naar levensheil gestreefd,
’k Heb gevonden en verloren,
En, een kind nog kort te voren,
Jaren in één uur doorleefd....
.mw-parser-output .wst-asterisks{display:block;margin:auto;text-align:center}****
’k Minde een meisje. Heel mijn leven
Scheen mij door die liefde schoon;
’k Zag in haar een eerekroon,
Als een eindloon van mijn streven,
Mij door God ten doel gegeven;—
Zalig door den reinen schat,
Die Zijn zorg mij toegewogen,
Die Zijn gunst geschonken had,
Dankte ik met een traan in de oogen.mw-parser-output .nowrap,.mw-parser-output .nowrap a:before,.mw-parser-output .nowrap .selflink:before{white-space:nowrap}; . . .
Liefde was met godsdienst één,
En ’t gemoed, dat opgetogen,
Dankend opsteeg tot den Hoogen
Dankte en bad voor haar alleen! . . .
Zorgen baarde mij die liefde,
Onrust kwelde mij het hart,
En ondraaglijk was de smart.
Die mij ’t week gemoed doorgriefde.
’k Heb slechts angst en leed gegaêrd,
Waar ik ’t hoogst genot verwachtte,
En voor ’t heil waarnaar ik trachtte,
Was mij gif en wee bewaard. . . .
’k Vond genot in ’t lijdend zwijgen!
’k Stond standvastig hopend daar;
Onspoed deed den prijs mij stijgen, . . .
’k Droeg en leed zoo graag voor haar!
’k Telde ramp noch onspoedsslagen,
Vreugde schiep ik in verdriet,
Alles, alles wilde ik dragen, . . .
Roofde ’t lot mij haar slechts niet.
****
Wat is min die eens begon,
Bij de liefde mèt het leven
’t Kind door God in ’t hart gedreven
Toen het nog niet staam’len kon? . . .
Toen het aan de moederborst,
Naauw den moederschoot onttogen,
’t Eerste vocht vond voor den dorst,
’t Eerste licht in Moederoogen? . . .
Neen, geen band die vaster bindt,
Vaster harten houdt omsloton,
Dan de band, door God gesloten,
Tusschen ’t moederhart en ’t kind
En een hart, dat zóó zich hechtte
Aan het schoon, dat even blonk,
Dat mij niets dan doornen schonk,
En geen enkel bloempje vlechtte, . . .
Zou datzelfde hart de trouw
Van het moederhart vergeten;—
En de liefde van de vrouw,
Die mijne eerste kinderkreten
Opving in ’t bezorgd gemoed,—
Die mij, als ik weende, suste,
Traantjes van de wangen kuste, . . .
Die mij voedde met haar bloed? . . .
****
'k Ben hier vèr van wat het leven
Ginds ons zoets en schoons kan geven;
En ’t genot van d’ eerste jeugd,
Vaak geroemd en hoog geprezen,
Kan wel hier mijn deel niet wezen;
’t Eenzaam harte kent geen vreugd.
Steil en doornig zijn mijn paden,
Onspoed drukt mij diep ter neêr,
En de last mij opgeladen
Knelt me, en doet het hart mij zeer;—
Laat het slechts mijn tranen tuigen,
Als zoo menig moed’loos uur
Me in den boezem der Natuur,
’t Hoofd zoo treurig neêr doet buigen, . . .
Vaak als mij de moed ontzonk,
Is de zucht mij schier ontvloden:
“Vader! schenk mij bij de dooden,
Wat het leven mij niet schonk!—
Vader! geef me aan gene zijde,
Als de mond des doods mij kust,—
Vader! geef me aan gene zijde
Wat ik hier niet smaakte. . .rust!"
Maar, bestervend op mijn lippen,
Steeg die beê niet tot den Heer, . . .
’k Boog wel beî mijn knieën neer,—
'k Voelde wel een zucht me ontglippen,—
Maar het was: “nog niet, o Heer!
Geef mij eerst mijn moeder weêr! ”
O mother dear, I’m far from home,
The land that gave me birth:
All hopeless and forlorn I roam,
A stranger upon earth.
’Twas in that home the dewy tear
First glistened in mine eyes.
Thy gentle hand dispelled my fear:
A mother’s love ne’er dies!
’Twas there thy faithful soul watched o’er
Thy helpless little child,
Guiding the feet untried before,
With word and look so mild.
But Destiny destroyed the band
That joined us two in one;
And now upon a foreign strand
I am, with God, alone!
Thy love, my mother dear, does still
In sorrow and in joy.
With undiminished ardour fill
The heart of thy loved boy.
At home, ’tis scarce four years ago,—
I stand upon the shore.
And think I see in future scenes,
Beauties unknown before.
At once the present I despise,
And dreaming, think me blest:
I make myself a Paradise,
Regardless of the rest.
I said farewell: I rue it now:
’Twas all that phantom scene,
Which disappeared so soon! O how
Deluded I have been!
And time which fled with lightning’s wing
Deep traces left behind:
It dried up the affections’ spring—
Destroyed my peace of mind.
I’ve tested joy. I’ve tested grief,
I’ve thought, and I have striven,
With earnest prayer have sought relief,
But still I’m tempest-driven.
I’ve striven after bliss in life,
I’ve found and lost the power:
I am a child grown old in strife—
Whole ages in an hour.
O mother dear, will you believe?
(God knows that I lie not),
O mother dear, as truth receive.
That you are not forgot.
I loved a girl who seemed to be
A treasure from on high.
By God Almighty given me,
I knew not how or why.
And Him I thanked with happy tears,
For making her my own,
My sighs were lost in transient joy,
I prayed for her alone.
Yet love induced a weight of care,
And trouble filled my breast;
I found but pain and sorrow there,
Where I had looked for rest!
I suffered gladly for her sake,
In sorrows doubly dear;—
No sacrifice but I would make
So fate would leave her here!
Her image rooted in my heart,
Till life’s last sigh shall stand,
When we shall join no more to part
In her dear fatherland.
But what is such a blighted love,
To that with life begun—
A love implanted from above—
Th’ affection of a son?
The babe just taken from the womb,
Draws from its mother’s eyes
A light to guide him through the gloom
That all around him lies.
He draws from out his mother’s breast
A stream that gives him life:
Her faithfulness insures his rest,
Protects from early strife!
She treasures up his childish freaks,
And soothes him when he cries,
Kisses the tears from off his cheeks
With love that never dies!
O mother dear, will you believe
Your son does love you yet?
O mother dear, will you believe
Your son does not forget?
I’m far away from all but thought
Of yonder better sphere;
The joys of early youth I’ve sought:
I cannot find them here.
My lonely heart for ever mourns:
I’m burdened heavily;
My paths obstructed with the thorns
Of long adversity.
In Nature’s bosom oft have I
Let fall a flood of tears;
And even oft been heard to sigh,
When overwhelmed with fears:—
“O Father, give me with the dead,
What, living, I’m denied:
O Father, stretch me on the bed
Whereon my loved one died!
“O Father, give me at their side,
Of all thy gifts the best—
O Father, give me at their side,
What here I yearn for—Rest!”
But this rebellious hopeless sigh,
Scarce uttered, died away;
It went not up to God on high,
And I knelt down to pray:—
“Not yet, my Father, take me hence,
Though quivering on the rack—
O take me not, my Father, hence;
But give my mother back!”