Carmen Encomiasticon.
html.skin-theme-clientpref-night @media(prefers-color-scheme:dark){html.skin-theme-clientpref-os }ANglia si claris pollet fæcunda Poetis
Mundo præreptos jactans in pace triumphos;
Pallada nutrivit si non minus ubere glebâ,
Augusto quam magna tulit sub Cæsare Roma;
Hoc Tibi debetur Comes illustrissime secli:
Nam postquam per te patuit, populoque refulsit
Ars Flacci, vatum surrexit vivida proles
Divinis instructa modis & carmine puro.
Jam non sola sequi vestigia sacra Maronis
Sed transferre datur: Vos O gaudete superbi
Angligenæ, meritisque virum redimite corollis
Quem penes arbitrium est & jus & norma loquendi.
Nam duce Te vatum series æterna sequetur,
Qui tentare modos ausi immortalis Homeri,
Heroasque, Deosque canent, plausuque secundo
Non male ceratis tendent super æthera pennis.
Et tua, docte Maro, (ni fallor) carmina reddent
Majestate pari; dum læta vagaberis umbra
Per sacrum spatiata nemus: Versuq; Britanno
Æneadas mirata cani, bellumque, ducesque
Et Pastoris Oves, his vocibus or a resolves.
Quam bene Te poteram patulis amplectier ulnis
Magne Comes, nostræ O famæ defensor & hæres!
Nunc licet insulsi vertant mea scripta Poetæ,
Mollior ac Elegis Ovidî sonet Ilias, ausit
Mævius infælix calamo disperdere Versus,
Cuncta piat Silenus, & haud imitabile carmen
Prima quod infantis cecinit cunabula mundi
Durabit, famamque per omne tuebitur ævum.
Grandibus ille modis & mirâ pingitur arte:
Per Te, Dulce decus, nostri viget ille laboris
Relliquiæ, multum Britico celebrandus in ore.
Tu Genio da fræna tuo, nec voce beatam
Hâc tristere animam—cape dona extrema Tuorum.
Carmina adhuc cineri exequias persolve Maronis,
Pulchrior in tanta splendet mea gloria musâ.
Plurimus Angligenum manibus versabere, plebi
Sordebunt excusa ducum simulacra tabellis;
Te melius vivo pingentem carmine cernent.
Dum translatorum sudant ignobile vulgus,
Ut captent oculos Phaleris, & imagine falsâ
Lactent lectorem, & vanâ dulcedine pascant;
Me mihi restituis versu, sensusque latentes
Eruis, & duplicem reddit tua charta Maronem.