Στὸ φῶς σου σταματῶντας, μιὰ γαλήνη
Θὰ ξαναβροῦνε οἱ λογισμοί μου οἱ πλάνοι,
Καὶ τῆς ἀπελπισιᾶς τ’ ἄϋπνο καπλάνι
Γιὰ λίγο τ’ ἄγριο νύχι θ’ ἀπαλύνῃ.
Μὰ ὁ καημὸς τῆς πατρίδας δὲ μ’ ἀφίνει·
Ἀλλοιῶς ἤθε σοῦ πλέξω ἕνα στεφάνι
Ποῦ ἄλλο ὅμοιο σὰν κι’ αὐτὸ νὰ μὴν ἐφάνη·
Τόσο ἤθελε ἡ θωριά σου τ’ ὄμορφήνῃ.
Τοῦ νησιοῦ μου τὲς μύριες ὀμορφάδες
Σὰν κ’ ἐμένα κανένας δὲν ἐχάρη,
Ποῦ ὅλο περνάω πλαγιές, γιαλούς, κορφάδες,
Μὰ σ’ ἐσὲ σταματῶ· γιατὶ ἔχει χάρη
Κάλλιο παρ’ ἄλλη γῆς ἡ Κέρκυρά μου,
Μὰ μὲς στὴν Κέρκυρά μου ἐσύ, κυρά μου.
29 VIII 1910