Ὤ! Ὤ! Καλῶς ὡρίσατε, κὺρ Βράϊλα Ἀρμένη,
πῶς εἶσθε στὴν ὑγεία σας; καλά; πολὺ καλά;
Τὸ δείχνει καὶ ἡ ὄψις σας ἡ καλοξυρισμένη,
ὁποὺ εἰς ὅλους μας ἐδῶ γλυκοχαμογελᾷ.
Τί κάμνει δὰ κι' ὁ φίλτατος Θεόδωρος κι' ὁ Βλάχος;
Ἐπιθυμοῦσα, φίλε μου, πολὺ νὰ τοὺς ἰδῶ·
γιατί νὰ μᾶς ὁρίσετε, κὺρ Βράϊλα, μονάχος,
καὶ μ' ἕνα κἂν ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἤλθατε ἐδῶ;
Ἐν τούτοις, σᾶς παρακαλῶ, ἀδειάστε μας τὸν τόπο,
σὰν περιττὸ μᾶς φαίνεται νὰ στέκεσθε μπροστά,
κι' οὔτε γιὰ νέα σχέδια νὰ λάβετε τὸν κόπο...
τὰ δίκαια τοῦ ἔθνους σας εἶναι παντοῦ γνωστά.
Καὶ ἅμα ἡ περίστασις κατόπιν τὸ καλέσῃ
νὰ μᾶς εἰπῆτε κἄτι τι ὡσὰν πολυμαθής,
ὤ! τότε θὰ σᾶς δώσωμε τὴν πιὸ μεγάλη θέσι,
πλὴν τώρα δὲν χρειάζεσθε κι' ἀφῆστε μας εὐθύς.
Κι' ὁ Βράϊλας σὰν ἄκουσε ὀρθὸς τὰ λόγια τοῦτα,
χαιρέτησε τὸν πρίγκηπα καὶ ὅλους σοβαρά,
καὶ μόνος σ' ἕνα Grand-Hotel ἐπῆγε μὲ χαρά,
κι' ἔκαμε θραῦσι στὸ φαγί, στὸ μαῦρο καὶ στὰ φροῦτα.