Εἶχε ὅλα της τὰ μάγια ἡ νύχτα· μόνη
Ἐσὺ ἔλειπες. Ἀργὰ κινάω νὰ φύγω,
Μὰ ξάφνου στὴ μπασιὰ τοῦ μπὰρ ξανοίγω
Αὐτοκίνητο νὰ γοργοζυγόνῃ.
M’ ἐλπίδα σταματάω. Νά το, πλακόνει·
Παραμερίζουν οἱ ἄλλοι. Ἄσειστος μπήγω
Τὴ ματιά μου στὰ μάτια σου. Ἄλλο λίγο
Ἀκόμα, καὶ ὁ σωφέρ σου μὲ σκοτόνει.
Ἀρχοντοπούλα μ’ ἄφταστα πρωτᾶτα,
Μὲ τῶν Ἑφτὰ νησιῶν τὲς χίλιες χάρες,
Τετράξανθη ὀμορφιὰ γαλανομάτα,
Τοῦ θανάτου δὲ μ’ ἔπιασαν τρομάρες —
Γλυκύτατες μ’ ἐλυώσανε λαχτάρες
Νὰ συντριφτῶ κάτω ἀπὸ ἐσὲ στὴ στράτα.
ΑΘΗΝΑ, ΙΟΥΝΙΟΣ 1911