Δὲ λαχταρῶ κι’ ἀναστενάζω γι’ ἄλλη
Καλοτυχία, παρὰ γιὰ τὰ φιλιά σου·
Μὰ ἐσὺ πετᾷς νὰ στήσῃς τὴ φωλιά σου
Μ’ ἄλλο ταῖρι σὲ ξένο περιγιάλι.
Γειά σας, φανταχτερὰ Νεράϊδων κάλλη,
Κόρη ἀηδονολαλήτρα, μάϊσσα, γειά σου!
Κλαίω τὴ ροδοχιονάτη ἀμαλαγιά σου
Σὰ νἆχε πᾷς στοῦ Χάρου τὴν ἀγκάλη.
Μὰ δὲ σὲ θέλει ὁ Χὰρος. Γράφ’ ἡ Μοῖρα
Πολυζώητο στὴ γῆς νὰ μυριανθήσῃς
Τριαντάφυλλο ἐρωτιᾶς καὶ μὲ τὰ μύρα
Τοῦ κόρφου σου τὸν κόσμο νὰ μεθήσῃς
Καὶ μὲς τῆς θείας σου γλύκας τὴν πλημμύρα
Τὴν πίκρα τῆς Ἀλήθειας νὰ βυθίσῃς.
ΙΟΥΛ. 98