Τὰς τρίχας ἄσπρης κεφαλῆςς
σκοπὸν τὰς ἔχουν προσβολῆς
κι' εἶν' ἐμπαιγμὸς τῆς μοίρας
τὸ παραπαῖον γῆρας.
Ὅπου τὸ πόδι μου σταθῇ
καὶ ὅπου περπατήσω,
σιγὰ σιγὰ μ' ἀκολουθεῖ
ὁ χάρος ἀπ' ὀπίσω.
Αὐτὸ τὸ ἔρημο κορμὶ
τὸ τριγυρίουν σκύλοι,
κι' ἐχόρτασες καὶ σὺ ψωμὶ
μοῦ λὲν ἐχθροὶ καὶ φίλοι.
Ὡς φάσμα τρέχω τῆς νυκτὸς
μακρὰν τοῦ δρῶντος κόσμου,
καὶ ὅπου τάφος ἀνοικτὸς
μοῦ φαίνεται δικός μου.