(Ἐνῷ αὐτὰ μονολογεῖ ὁ γηραιὸς ἱππότης
ἐξαίφνης ἐμφανίζεται ἡ χαρωπὴ Νεότης.)
Ἡ Νεότης εἶμ' ἐγὼ
ἡ χαριτωμένη...
ὅπου κῆπος κυνηγῶ
καὶ τὰ ρόδα του τρυγῶ
ἀσπροφορεμένη.
Πρὸς γελῶντα οὐρανὸν
πάντοτε γελῶσα
μὲ πτερὰ πετῶ χηνῶν
καὶ οἱ φθόγγοι τῶν πτηνῶν
ἡ δική μου γλῶσσα.
Πανηγύρεις ὅπου δῶ
κι' εὐμελῆ Βακχίδα,
καλλικέλαδος πηδῶ
καὶ στιγμὴν δὲν ἀπαυδῶ
μὲ τὸ πήδα πήδα.
Πάντα κῶμοι κι' ἑορταὶ
καὶ χρυσᾶ ὁράματα...
μ' ἐξυμνοῦν οἱ ποιηταὶ
καὶ πιστεύω πὼς ποτὲ
δὲν θὰ δῶ γεράματα.
Ψάλλω γάμους καὶ παστούς,
καὶ μακρὰν τοῦ τάφου
ἐστεμμένη μὲ βλαστοὺς
ἐξυφαίνω τοὺς κεστοὺς
τῆς θεᾶς τῆς Πάφου.
Δῶρα φέρνω ἀκριβὰ
κι' εἰς ἐλπίδας πλέω...
ἡ Παφία μὲ τραβᾷ
καὶ τὸ μῦρον τοῦ Σαβᾶ
στοὺς βωμούς της καίω.
Ὅπου νέον συναντῶ
μ' εὔρωστον λαγόνα,
καταστράπτω καὶ βροντῶ
καὶ τὴν ρώμην του κεντῶ
πρὸς καλὸν ἀγῶνα.
Εἰς ὁμίλους ζηλευτοὺς
λάλον ἔχω στόμα,
καὶ ὡς κόσμους τορρευτοὺς
θέλω νέους τορνευτοὺς
μὲ ροδίζον χρῶμα.
Στὰς ἡμέρας τὰς καλάς,
ποὺ γοργῶς ἐσκίρτα
τῶν Αἰσχύλων ἡ Ἑλλάς,
πόσας νέας κεφαλὰς
ἔστεψα μὲ μύρτα.
Τώρα μόνον δὲν ἀργῶ
μ' εὐπετὲς τὸ βῆμα,
τώρ' ἀπέκαμα κι' ἐγὼ
καὶ πικρὰ μοιρολογῶ
εἰς τὸ κάθε μνῆμα.