Ἰδοὺ λοιπὸν ἐγώ!...
κατήντησα ὁ τάλας
ἀρχαῖος Μαθουσάλας
καὶ τρέμω καὶ ριγῶ.
Κι' ἐνῷ πυρέσσων κεῖμαι,
θαρρῶν στὴν γῆν πὼς εἶμαι
πρὶν γίνῃ φῶς καὶ σκότος
κι' ὁ ἄνθρωπος ὁ πρῶτος.
Παρήλασαν ἐμπρός μου
ὡς λάμψεις καὶ σκιαὶ
Βασίλεια τοῦ κόσμου
κι' αἰώνων γενεαί.
Εἶδα τὸ σκυλολόγι
τοσούτων πεινασμένων,
καὶ τὸν Ἀδὰμ νὰ τρώγῃ
τὸν ἀπηγορευμένον.
Στὰς φλόγας τῶν Γομόρων
νομίζω πὼς ἐκάην,
κι' εἶδα τὸν αἱμοβόρον
καὶ θηριώδη Κάϊν.
Στὴν πρώτη καταιγίδα
ἐκείνη τῶν θνητῶν
καὶ τὴν ἁγία εἶδα
τοῦ Νῶε κιβωτόν.
Κι' ἐγὼ οὐρανοβάμων
στὸν Καύκασον ἐδέθην,
καὶ στῆς Κανᾶ τὸν γάμον
μὲ φράκο παρευρέθην.
Μ' ἐτύφλωσεν ἡ ἄμμος
τῆς παλαιᾶς Σαχάρας,
καὶ εἶχα γίνει μάμμος
στὸν τοκετὸν τῆς Σάρας.
Εἶδα ὡς ἓν φαινόμενον
ἐκ τῶν πολὺ σπουδαίων
καὶ τὸν Περιπλανώμενον
ἐκεῖνον Ἰουδαῖον.
Εἶδα νὰ κόψῃ ὁ Χάρος,
τοῦ Λάβαν τὰς γυναῖκας,
κι' ἐπῆγα ὡς κουμπάρος
στοὺς γάμους τῆς Ρεβέκκας.
Προσέκλινα τὸ γόνυ
στὴν πτῆσιν τοῦ Ἰκάρου,
κι' εἶδα καὶ τὸ σαγόνι
ἐκείνου τοῦ γαϊδάρου.
Ποὺ ὁ Σαμψὼν φουκτόνων
στὰς σιδηρᾶς του χεῖρας
διέσπειρε τὸν φόνον
εἰς Φιλισταίων σπείρας.
Ἐπάχυνα μὲ βρῶσιν
τῆς κόπρου τοῦ Αὐγείου,
κι' εἶδα τὴν πρώτην πτῶσιν
τοῦ πρώτου Ὑπουργείου.
Εἶδα μυθώδη κέρδη
χωμένα σὲ λαγούμια,
κι' αὐτὸν τὸν Ψευδοσμέρδη
πρὶν καταντήσῃ μούμια.
Διέμεινα στὴν νῆσον
τοῦ πλάνου Ροβινσῶνος,
ἀλλ' εἶδα καὶ τὸν Κροῖσον
νὰ ψήνεται ἀπόνως.
Ξεκούφανα μὲ σεῖστρα
θεοὺς κι' ἀνθρώπους γαύρους,
κι' εἶδα τὴν Ὀθωνίστρα
μὲ τοὺς Μεγαλοσταύρους.
Ἔπαιξα λίγη πρέφα
μετὰ τοῦ Μαθουσάλα,
κι' εἶδα τὴν Γενοβέφα
εἰς τὰ βουνὰ πηλάλα.
Σοφοὺς καὶ μάγους βρῆκα
στὴν πρώτην των σπουδήν,
καὶ μὲς στὸν φοῦρνο μπῆκα
τοῦ Χότζα Ναστραδδίν.
Ἔφαγα συναγρίδα
στὸ σπίτι τοῦ Λουκούλου,
καὶ τὴν Μαρκόλφα εἶδα
μετὰ τοῦ Μπερτοδούλου.
Τρεῖς νύκταις εἶχα μείνει
φρουρὸς μὲ φλέγμα κρύον
σὰν πῆγε στὴν Ἀλκμήνη
ὁ Ζεὺς ὡς Ἀμφιτρύων.
Τρεῖς νύκταις στὸ ποδάρι
νὰ μάθω τί συμβαίνει,
βαστῶντας τὸ φανάρι
τοῦ πάλαι Διογένη.
Κι' ὕστερα τὸν μαγκούφη
τὸν εἶδα εἰς συμπόσιον
νὰ πίνῃ μονοροῦφι
τὸ νέκταρ τὸ ἀμβρόσιον.
Τὸν Πάρι μὲ τῇς Χάραις
τὸν πρόφθασα παιδάκι
νὰ παίζῃ τῇς κουμπάραις
καὶ τὸ δακτυλιδάκι.
Εἶδα τὸν Χονδροκώστα
ὡς δήμιον τῶν σκύλων,
καὶ νὰ γενῇ κομπόστα
τῆς Ἔριδος τὸ Μῆλον.
Εἶδα τὸ ἕνα κι' ἄλλο,
τέλος κι' ἀρχὴν δὲν βρίσκω
κι ἂν δὲν σταθῶ, θὰ βγάλω
σπυρὶ στὸν οὐρανίσκο.