Σταφυλὰς μεγαλοῤῥώγους ὅλας καὶ ὡριμασμένας
βλέπουσα εἰς ὕψος δράνας ἡ ἀλώπηξ κρεμασμένας,
πρώτην ἔφοδον, δευτέραν, τρίτην ἔκαμε πηδῶσα·
ἀλλὰ τὰ πηδήματά της ἦσαν μάταια τὰ τόσα·
δὲν τὰς ἔφθασεν· ἐκ τούτου ἔφευγεν, ἐπαλινδρόμει·
«εἶν' αἱ σταφυλαὶ» εἰς ὅλους, ἔλεγε, «ξειναὶ ἀκόμη».
Ἐπιμύθιον.
Τὴν κρυφίαν ἡμῶν λύπην ἄλλοτε παρηγοροῦντες,
ἄλλοτε τὴν καταισχύνην νὰ καλύψωμεν ζητοῦντες,
εἰς παντὸς ἀποτυχίαν ἀγαθοῦ διὰ χιλίων
τὸ περιφρονοῦμεν λόγων ἀνορίκτων καὶ γελοίων.