Ἔριζον τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος τὰ πρῶτα μέλη,
ἐπὶ τῶν λοιπῶν νὰ ἔχῃ ποῖον τὰ πρωτεῖα μέλλει.
Καὶ ὁ κρόταφος τὸν λόγον λαβὼν πρῶτος ἀφελῶς,
«εἰς ἐμὲ τὴν ἕδραν ἔχει ἔκραξεν ὁ μυελὸς,
ὅστις εἶναι ταχὺς πλέον τοῦ φωτὸς καὶ τῶν ἀέρων
καὶ μετρᾶ τὰς ἀποστάσεις τῶν ὴλίων καὶ ἀστέρων·»
καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ πρὸς τοῦτον ἔκραξαν «χωρὶς ἡμῶν
τί ὁ ἄνθρωπος ἢ κτῆνος ἔχων καὶ τὸν λογισμόν;»
«ἄνθρωπος, τὰ ὦτα εἶπαν, καὶ ἂν σκέπτεται καὶ βλέπῃ
ὅταν ἀκοῆς στερῆται εἰς βλακίαν πλήρη ῥέπει·»
«καὶ ἂν σκέπτεται καὶ βλέπῃ καὶ ἀκούῃ», ὠφελεῖ
εἶπε καὶ τὸ στόμα, ὅταν ὡς ἰχθὺς δὲν ὁμιλῇ,
ἢ φωνὰς ἀνάρθρους χύνῃ ὡς οἱ θῶες, ὡς οἱ λύκοι;»
«Εἰς ἡμᾶς αἱ χεῖρες εἶπαν νὰ λαλήσωμεν, ἀνήκει
αἵτινες τὰς πράξεις ὅλας τῶν ἀνθρώπων ένεργοῦμεν»
«ἀλλ' ἡμεῖς, οἱ πόδες εἶπαν πρὸς πᾶν ἔργον τους κινοῦμεν.»
«Σιωπᾶτε καὶ ὁ θρόνος μὲ ἀνήκει βασιλέως·
εἶπ' ὁ στόμαχος λαμβάνων τὴν φωνὴν ὁ τελευταῖος·
ἂν κροτάφους σκεπτομένους, ὀφθαλμοὺς τὸ πᾶν ὁρῶντας
ὦτα, στόμα, χεῖρας, πόδας δὲν σᾶς συντηρήσω ζῶντας,
ἂν ἐγὼ εἰς σᾶς δὲν δώσω τροφὴν μόνον τρεῖς ἡμέρας
ποῖον ἡ παροῦσα ἔρις ποῖον θέλει ἔχει πέρας;»
Ἐπιμύθιον.
Ὁ Θεὸς τὰ μέλη ὅλα τοῦ ἀνθρώπου τεχνουργήσας
καὶ καθέν των δι' ἰδίας ἰδιότητος προικίσας,
ὥρισε τὴν μεταξύ των συνδρομὴν καὶ ἁρμονίαν
πρὸς κοινὴν εὐδαιμονίαν.