Διαβάτης
κακεργάτης
ἔταξεν εἰς τὸν Ἑρμῆν,
«ὅ,τι εὕρω
καὶ δὲν εὕρω
θὰ 'στὸ φέρω τὴν στιγμήν·
φθάνει μόνον λυμαιώνων
λῃστῶν θῦμα μὴ γενῶ,
καὶ 'ς τὸ τάγμα
γράμμα πρᾶγμα
ἀκριβὴς θ' ἀναφανῶ·»
ὑπὸ μίαν καρυδίαν
ηὗρε πήραν κρεμαστὴν,
μὲ μεγάλους
ἀμυγδάλους
καὶ μὲ φοίνικας μεστήν·
τὰ ἐντός των
τὰ ἐκτός των
σύνολα φαγὼν αὐτός,
'ς τὸ πλησίον
ἦλθ' Ἑρμεῖον
κ' ἔκραξε γονυκλιτῶς
«τῶν μεγάλων
ἀμυγδάλων
σὲ προσφέρω τὰ ἐκτὸς,
καὶ προσθέτω
σ' ἀποθέτω
τῶν φοινίκων τὰ ἐντός.»
Ἐπιμύθιον.
'Σ τῆς ὡραίας Τήνου πόσοι
τάζουσι τὴν Παναγίαν,
κ' ἐνταυτῷ προμελετῶσι
τοῦ ταγμοῦ τὴν ἀπιστίαν!