Στ’ ἀκύμαντα τῆς θάλασσας ἀτλάζια
Ἀκροπατῶντας ἡ ψυχή, σὰ νἄχῃ
Μισοαπλωμένα τὰ φτερά, μονάχη
Κινάει νὰ βρῇ στὴν ἄπειρη, γαλάζια
Μονάξια γιατρεμὸ γιὰ τὰ μαράζια,
Ποῦ τόσο τὴν παθιάζουν· καὶ σὰ λάχῃ
N’ ἀντικρύσῃ τ’ ὠριόπλουμο σελάχι
Κι’ ὅλα τ’ ἀστραφτερὰ χρυσὰ τσαπράζια
Τοῦ Ἥλιου, ὀρθοποδίζει ἐρωτεμένη
Στῆς ἀσημοβολῆς τὸ μονοπάτι,
Ποῦ ἴσια τὴ βγάνει στ’ ἄσπιλα τεμένη
Τῆς ὀμορφιᾶς, κ’ ἐκεῖ, μὲ τὴν ἀπάτη
Πῶς θὰ πορεύεται αἰώνια ἱεροδούλα,
Στ’ ἅγιο φῶς καίεται σὰν πεταλουδούλα.
ΝΟΕΜΒΡ. 96