Dei’ Harf hengt an der Wand im Eck;
Die Schpinne, die webt ’n Drauer-Deck,
Mit Schtaab schwerzt sie es aus.
Die Schrauwe all minanner los;
Die Seede waxe zu mit Moos —
Der Senger is vum Haus!
Wie ungern sag’ ich, was ich meen!
Doch du kumscht ewig nimme heem,
So lang die Welt noch schteht!
Dann du warscht allfart frieh un schpoht,
Un dei’ Harf wär net so vergroht,
Sie war dir nie verleedt.
Ich meen ich dhet ah, wann ich schteh
Und an die Wand in’s Eck nei’ seh,
En Liedche Heere geh’!
’S is wie ’n Orgel an’re Leich,
Gans duhs un doch in Droscht so reich —
’S is traurig, aber schee’!
Dess is — so bild ich mir gern ei’,
Un ’s kennt ah werklich Wohret sei’ —
Dei’ Loblied wo ich heer’;
Das iwwer die gans Kerch ergeht
Un aus so gar viel Herze weht,
Als dei’ verdiente Ehr’.
M’r lest ah heifig in der Schrift,
Dass nooch sei’m Dodt ’n frommer Krischt
Zerick losst en Echo;
Sei’ Erwet schtoppt, doch schterbt er net,
Er ruht un draamt schee’ in sei’m Bett —
Sei’ Werke folge no’h!
So scheint mer’s juscht as ob ich kennt
Die Weis noch heere wann am End
Vum Lied der Singer schtoppt.
’S Schneckhorn weht als fort vum Meer,
Wann’s Dhierle hauss is, un es leer
Im dunkle Eckschank hockt.
Ich nemm die Harf dann vun d’r Wand,
Un trag sie sachte in der Hand
’Naus uf der Weide Baam!
Sie schpielt dei’ Loblied prächtig dort,
Zu dei’m A’denke immerfort,
Wie imme siese Draam.
Du kummscht ah nimmemeh dervor,
Du g’heerscht nau zumme annere Khor,
Dort b’halte sie dich ah.
Dort hot dei’ Lied en anneri Art,
Sei’ Harf is nei un himmlisch zart —
’S sin dausent Seede dra’!
Leb wol, du liewer guter Mann!
Sing fort vum Moses un vum Lamm,
Mit gute Krischet all’;
Mir weile noch en wenig do,
Dann kummt dir Eens ums Anner no’h —
Ja, wer wees ah wie bal’!