’s isch doch kurios! - kum isch e Feschd am Wasser g’kumme,
Se will mer nitt ellein Musik mit Pfife, Drumme;;
Do soll nooch alter Art, der Kukuk weiß worum,
E sadder Vers derzue. – Villicht isch’s nitt so dumm.
Der aldi Babbe Rhin abbard isch druff versesse;
Er hett, weiß Gott! noch nie d’vergange Zit vergesse,
Wo er manch lustis Lied an sine Ufre g’heert;
Der hiti Daa zuedem isch was sin Herz begehrt,
Schunn lang sin Herz begehrt! – D’Litt hiwwe, d’Litt do driwwe,
So hett er oft sich g’sait, sinn d’Nemliche gebliwwe;
Do am e scheene Daa, er heet’s, wurd kummediert:
<tt>Allons</tt>, nix, nix susamm! – Wie hett’s ne schaggerniert!
Er hett gemeint, es wurd em’s Herz im Lib verrisse,
D’Rhinschnooke henn, bi Gott, ’ne nie so doll gebisse;
Jo, nooch und nooch sogar – Gottlob, jetz nimmt’s en End! –
Henn wärli reechds unn links sich d’Lit faschd gar niem g’kennt.
Die Fischer dort am Dich unn d’Mähder uff den Insle,
Die duen nur schei unn fremd do nooch de Noochbre blinzle,
Unn fahrt in’s Elsaß hien der Hopfeschdange-Mann.
Se kummt er selbschd sich vor als wie vun Aschtrakan.
Nein, länger duurt dieß niem, nit wohr du alder Babbe?
– Du treuer Vater Rhein! – Furt zue den alde Schlabbe
Mit allem, was bisher die Noochbre hett getrennt,
E neije Zit isch do, e neijes Element!
Unn beffert au noch hit emol e finschdrer Bandel,
Mer looße lewe jetz de freie Handel, Wandel;
Mer henn es uff der Bruck gereichd die Bruederhand;
Hoch Elsaß, Bade hoch! – e jed’s e brächdi’s Land! –
Unn jed’s vun Johr zue Johr soll herrlicher floriere;
Die Bruck, die soll zueglich au zue de Herze fiehre!
Jetz Musik, Pfif unn Drumm, jetz stimme-n-alli in,
De Noochbre gilt diß Glas! – diß frait de Babbe Rhin!
100<tt>Dr.</tt>Gustav Mühl.