1450Die Marktschuhe.
Oh, hätt datt doch die Pestelenz
Datt Schuhminsch lo vunn Permesenz!
Eich hatt m’r vor de Märdesmaart
Nein Bazze Geld sesamm gespart,
5Unn kaafe bei-em, vor se danze,
Meer Schuh dervor – recht scheene ganze.
Die harr eich norest ähmol an,
Do war aag schunn käh Suhl meh dran;
Unn Vorerblaad, Quadehr unn Kabbe
10Koorzheiligklän unn laurer Labbe.
Eich daagt: „Nau waart!“ – Dett Johr dernoh
War aag mei Schuhminsch wierer do
Unn hatt sei Schuhe, so wie immer,
Lo leihe uff der Erd erimmer.
15Do sahr eich: „Heh! hot Der’t gehoort?
„Watt hoot Dehr meich so angefohrt?“
Unn sahr-em dann alt rund eraus,
So säh-et mit de Schuhe aus.
15Doruff fung nau datt Schuhminsch an
20Unn hoot alt helle Läch geschlahn
Unn saht: „Mei liewes Kind, deh Schaare
Häst Dau D’r kinne leicht erspaare;
Häst Dau die Schuh nitt angedohn,
Dau häst se kinne ewig hoon.
25Die sinn gemach, vor-se-verkaafe,
Unn nit vor drinn erimm se laafe.“