114.1139C|
Huic germanus erat, Garinus nomine dictus,
Quique metu propriis fuerat depulsus ab oris,
Huc profugusque illuc, incertis passibus errans.
Interea profugi propriis remeare jubentur,
Servitiisque sui solitis insistere regis:
Quos inter pariter Garinus jussus adesse.
Nec minus et vates post haec adhibetur ad aulam.
Quosque tuens princeps Ebroinus mente maligna,
Blasphemiis fratrem variis irrisit utrumque:
« En meritis, dixit, vestris adsistite turpes. »
His motus dictis fertur dixisse beatus,
Longa trahens tacitus mentis suspiria, vates:
« Nostris haec meritis patimur, quia crimina multa
Gessimus ante Deum, quorum nunc damna luemus,
Major adest istis semper clementia Christi,
Nos qui dignatur vita donare perenni.
114.1139D| Infelix Ebroine, tuis jam desine factis:
Ecce, neci multos stricto mucrone parasti;
Tu, potius, miserande, subis tormenta severa:
En tibi porta patet subtus ferventis averni,
Flammarum socii flentes et parta gehenna,
Factis ni citius veniam merearis ab istis. »
His, magis, auditis, furiis incensus et ira,
Mox Ebroinus ait: « Quae vos dementia fallit?
Hinc procul ite citi; citius propellite tales;
Tales desistant sermones ferre per auras:
Colloquiis vanis pariter verbisque fruuntur.
Garinus citius plectatur grandine saxi.
Vers. 496.
114.1140A| Festinate, viri, tandem damnate superbum;
Adstrictum sudibus duris lorisque ligate. »
Cernens hoc vates, promens has pectore voces:
« O decus, o germane mihi lectissime semper
Huc aurem monitis paucis adverte, docebo;
Chare mihi, frater, firmum nunc pectus habeto.
Est opus, ista brevis currens vehit omnia finis;
Nos quia mortis amara tenet sententia, constat
Suppliciis Christi pro nomine subdere corpus.
Nos tamen exspectat coelorum in culmine clara
Vita manens, quae fine caret, quae permanet alma.
Ne timeas; quo regnemus, properemus ovantes. »
Nec mora: per ventos certant effundere vestes,
Impia turba ruit, pedibus vix ultima tangit;
Aera per tenuem, subductis acta lacertis
Saxa volant: subito nubes densatur acerba,
Saxea grando cadit; furor impius arma ministrat;
Et roseo duri sparguntur sanguine cautes.
Ille inter Dominum crepitantia saxa precatur,
Palmis expansis: « Qui me dignaris ab ista
114.1140B| Auferri vita, cruciatum martyris instar,
O Deus, perpetuae vitae mihi redde coronam. »
Optat et ipse simul vates cum fratre coronam
Percipere, et fragilis vitae jam claudere metam,
Ut simul in coelis fruerentur civibus almis.