«Heu mihi! quid feci? quis me furor egit iniquus?
«Quam nimis accelerans in mea damna fui?
«O quam perduros habet impatientia fines!
«Quamque solet praeceps exitus esse gravis!
«Vae mihi! vae miserae! vae nunquam non miserandae!
«Vae, cui nil nisi vae tempus in omne manet!
«Vae mihi quod cunctis ego nunc animantibus una
«Sum data ludibrio tempus in omne meum.
«Cur mihi cum cauda non est mea vita recisa,
470«Ut caput et cauda continuata forent?
«Cur non terra prius, cur non absorbuit unda
«Fluminis aut missis ignibus usta fui?
«Quaeque nimis praeceps, cur non mea fata secuta
«Montibus e summis praecipitata rui?
«Heu mihi! cur laquei circum mea guttura missi
«Vitam cum vitio non rapuere meo?
«Cur non mors subita vitam vel sonticus ille
«Morbus ademisset, qui vagus esse solet?
«Quid queror? una mihi superest medicina doloris,
480«Mors cita, quae sola solvere cuncta solet.
«Nec mora quin solvat, jam formidabilis aestas
«Imminet, exit hiems, vere vigente novo.
«Vivet in exemplum populis moritura Bicornis,
«Instruat ut stultos simplicitate sua.
«Discant praecipites et quos mora nulla retardat,
«Ne nimis accelerent in sua damna manus.
«Nil reputet modicum modico contenta voluptas,
«Res de postfacto quod fuit ante docet.
«Nec modicum quicquam reputet, si tempore quovis
490«Fortuito casu perdere possit idem.
«Cauda nocet capiti proprio prohibetque timeri
«Cornua, dum metuunt posteriora sequi.
«Quid queror incassum? mando tamen ista modernis
«Qui post me venient, haec duo verba legant:
«Dum superest, nihil est nihiloque minus quod habemus;
«Cedat, et est magnum quod fuit ante nihil.
«Nil mea cauda fuit, mihi dum conjuncta maneret,
«Maxima sed postquam desiit esse fuit.
«Perdere cum timeas, magnum reputare memento
500«Quicquid habes, modicum sit licet illud idem.
«Desierat tandem mentis stimulata Bicornis
«Anxietate gravi talia verba loqui.