Omnes inter aves mihi columbae
Placent. Nam gemitu frequentiori
Mi moerorem animo excitant suavem.
Mi blandis oculos beant ocellis,
Alarum nive, subrubente rostro,
Collo et saepius hinc et hinc retorto
Quod septem iridis objicit colore
Mî mentem recreant imagine ipsa
Fervidi ingenui bonique amoris,
Qui nostro procul evolavit aevo.
Sed mage inter aves amo magisque
Columbas, manibus Puella postquam
In suis habuit, puellularum
Et matrum decus, obtulitque ad aram
Oh! quantum nitidis dein columbis
Pulcritudinis et nitoris auctum est?
Quanto oh! jure feruntur esse amoris
Fervidi, ingenui bonique imago!
Quare, deliciae meae, usque vobis
Quod usquam volucrum est in orbe cedat;
Nec quisquam laqueo igneove telo
Aut visco horrificam necem minetur.
Sed vos quisque sinat per alta caeli
Vagari aequora libero volatu.
Nam caeleste aliquid Maria vobis
Caelesti excipiens manu reliquit.