Majus adest, vario depingens rura colore,
Et prima agricolis dulcia poma ferens.
Prata virent: passim erumpunt ex arbore flores;
Et spes venturae messis ubique viget.
At nisi ab axe Deus crescentia prosperet arva;
Una dies anni totum opus abripiet.
Ergo preces illi ingeminent ac fervida vota
Supplex per ternos turba canora dies.
Sed qui dulcisonus jam fertur cantus ad aures,
Vix suprema novo culmina sole micant?
Iam pergit tectis egressa et moenibus urbis
Ad campos tardo magna caterva pede.
Praecedit Crux, christicolis insigne verendum,
Strenua Crux tantis inclyta prodigiis.
Tum subeunt pueri candenti et veste puellae,
Tum longo matres ordine, et inde viri.
Consequitur, moderatque choros ritumque sacerdos,
Cui pietas fervet pectore et ore sedet.
Oh! quam dulce mihi voces audire precantum,
Concordique preces addere voce meas!
Uni vota Deo primum trinoque feruntur,
Qui terras summo temperat imperio.
Dehinc olli, quae Sponsa simul, quae maxima Virgo,
Quae Genitrix cingit tempora sideribus.
Atque alii atque alii post exorantur, olympi
Virtus perpertuas queis reseravit opes;
Ut nostra ingenti pervadant corda dolore
In crimen, veniae dentque merere bonum.
Ut diros pellant morbos mortemque inopinam,
Atque hostis fundant agmina tartarei.
Ut pontum alma Fides et litora inhospita tranet,
Et pacis jungat foedere christicolas.
Ut pleno tellus maturas ubere fruges
Gignat, et agricolis tempora dextra fluant.
Talia quisque rogat. Late circumsonat aër,
Et vallis centum ludit imaginibus.
Tramite sed postquam certo processerit, illic
Gens pia consistit, qua magis arva patent.
Quattuor hinc se se convertens praesul ad oras
Victricis signum tollit utrinque crucis.
Illico diffugiunt volitantia monstra per auras,
Quae cumulant nimbos lethiferasque lues.
Omnis ridet ager, zephyris spirantibus atrae
Concedunt nubes, sol nitet auricomus.
Cuncta amplas segetes portendunt omina, dulcem
Spem referunt Superis gens operata domum.