tra dum stygio lues veneno
Auras inficiebat, atque diras
Miscebat Tiberis per arva caedes,
Sedem Pierides et ipse Phoebus
Fugere horribilem atque pestilentem.
Deserta Arcadiae vireta cunctis
Colonis decus omne dereliquit.
Dulces continuit sonos avena,
Et carmen siluit. Comas solutae,
Mittentes gemitus et ejulatus
Se ultimo occuluere nimphae in antro.
Pastorum chorus hinc et hinc trementes
Diffugere: novas casas novosque
Hic quaerebat agros; at ille ovili
Conclusus latuit diu atque pavit.
Cito albana ego rura tunc petivi,
Ut me me utque meos tuerer agnos.
At nunc horribilis, favente caelo,
Labes ad stygii lacus tenebras,
Unde atrum tulerat pedem, redivit.
Aurae et flumina, flosculi, et virentes
Herbae nunc facie nitent salubri.
Ergo nunc Tiberis redite ad oras,
Dulces Pierides et ipse Apollo.
Ad notum stabulum et nemus redite,
O gens Arcadiae, et lyra vel aurea
Heroas cithara, aut levi cicuta
Cantate otia ruris atque amores.
Grates solvere sed prius decebit
Deo et Parthenidi bonae, tot inter
Qui nos funera acerba sospitarunt.
Quin et corde preces utrique ab imo
Decet fundere, ne sinant furentem
Se morbum superas referre ad auras.
Sed vota irrita ne cadant, vetusta
Proh! nostras decoret casas et agros
Pastorum ingenua et pudica virtus!