Musa, quae Arcadiae colis recessus,
Et gaudes facili jocare avena,
Comis exue lauream coronam,
Rosas mitte procul, ligustra, myrtos:
Sume funeream modo cupressum,
Pallentes violas, nigrasque vittas.
Nimirum occidit heu! bonus poëta,
Qui multis meruit boni poëtae
Nomen carminibus: mage ast habendus
Poëta egregius nitensque nostrae
Honos Arcadiae, quod ipse vatis
Inter helvetios suavioris
Eclogas italae dedit loquelae
Modis ingenuis et expolitis.
Quidnam dulcius est, decentiusque
Simplici Arcadiae, aureis beati
Aevi moribus et fide vetusti
Ruris candida, et innocente amore?
Quae cuncta helvetius simul poëta
Et pictor simul arte singulari
Finxit, quaeque imitatus haud minore
Arte est Bargylides poëta noster.
Haec nempe ingenuas alunt Camoenas,
Haec servant nitidam elegantiarum
Formam, et barbarie vetant recenti
Foedari: male quidquid in canoram
Mitemque Arcadiam vomat caterva
Mendax, ridicula et tenebricosa,
Quae spernens charites amat chimaeras.