O sacri bronzi, o voi, che in dolce metro
Nunziate il Sol che fuga l'ombra oscura,
E quando il più sublime arco misura,
E l'ora in che la notte a lui tien dietro;
Oggi tacete: Chè sanguigno e tetro
Velo stendendo sulla faccia pura
Il Sol turbossi; e tutta la natura
Si fece al suo Fattor mesto ferètro.
Tacete: Allor che gli ultimi lamenti
Del Redentor l'aura pietosa udio
Muta in quel di fu al ritmo ed ai concenti:
E lo stesso lugubre tintinnio
Che voi movete a lamentar gli spenti,
Fora suon lieto quando muore un Dio.
Aera, coruscantis dulcissima nuntia solis,
Umbras quum caelo disjicit exoriens,
Aethere vel summo medium quum dividit arcum,
Aut illum in magno nox tegit oceano;
Aera silete: nigro perfusum sanguine velum
Sol hodie flavas explicat ante comas,
Ac pavidus tremit: auctori natura parentans
Cuncta suo, moestum vertitur in feretrum.
Aera silete: Dei extremis singultibus aura
Quum gemuit, cantus horruit et numeros.
Et tristes sonitus, hominum queis funera fletis,
Quum Deus occumbit carmina laeta forent.