Faustae o lacrymulae Petri dolentis,
Vestrum quid pretium decusve adaequet?
Quamquam amaritiem hauriatis altam
Immensi e barathro doloris imo;
Haud tamen licet invenire quidquam,
Unde plus scateat suavitatis.
Vobis candidulo nitore gemmae,
Quas aurora maris nutrit sub undis
Cedunt, et placida caducus aura
Ros noctu super hortulum virentem,
Qui sub sole novo micat tremitque,
Et flores alit herbulasque molles.
Cedunt indica ab arbore effluentes
Guttulae ambrosia fragrantiores,
Seu quid dulcius est fragrantiusve.
Ipse et pectore gestiente obortus
Fletus, quo genitrix per ora fervet
Cum natum recipit diu excupitum,
Et sinu fovet osculisque, cedit.
Nam vos, lacrymulae Petri dolentis,
Culpam discipuli in bonum magistrum
Deletis penitus, levemque culpae!
Vel umbram: illius et fidem nitente
Gemma vos facitis nitentiorem
Et rore aethereo feraciorem.
Vos novum igniculis cietis ignem
Immensum pietatis atque amoris;
Et bona hinc paritis deinde verba,
Melle et nectare dulciora, carum
Inter discipulum et bonum magistrum.
Sed quid plura loquor, mage ut patescat
Munus, lacrymulae, decusque vestrum?
Per vos Relligio suum celebrat
In terris caput auspicemque Petrum,
Et Roma eximium colit patronum.