E vaticano Pontificis simul
Vox monte jussum protulit, excita
Est una mens terrarum ubique
Excidio revocare templum.
Cum rege certat subdita gens sacras
Tributum ad oras mittere Tibridis:
Exempla que praebet sacerdos
Prosequitur faber et colonus.
Virtus Leonis, rebus in arduis
Vires resumens, magnum opus incipit;
Nec cessat exinde inchoatis
Gesta Pius cumulare gestis.
At jure primos Gregorius tulit
Delubri honores. Nam, velut impiger
Dux milites qui omnes novare
Castra jubet populata bello,
Quotquot Minervae nomen in artibus
Clarum obtinent et nobile praemium,
Hos mente ad ingens liberali
Urget opus, studioque replet.
Nulla est mora: accita artificum manus
Hinc inde fervet mille laboribus:
Ut castores ripam frequentant
Fluminis, et sibi tecta condunt.
Duris recisum marmor ab alpibus
Ticinus atque hinc Eridanus pater
Ponto ferendum dat profundo,
Tum pelagus Tiberi resignat.
Trabes vehuntur, quas secat in jugis
Gens Romualdi jam colere horridas
Intenta glebas, et vetustae
Pellere barbariae tenebras.
Vides ut altos undique finiunt
Muros, ruinae cedere nescios?
Ut magna pars fulgentiore
Marmore jam decoratur aedis?
Ut signa surgunt, ac tabulae nitent
Depictae, et auro fulgurat undique
Lacunar? En pars absoluta
Conspicuum dabit ipsa templum.
In parte crescit sed labor altera, et
Centum columnae, ut piniferum nemus,
Sublime tollunt eleganti
Fronde caput niveaque cinctum.
Sed et vetusta prominet e solo
Moles renascens altior, ut minus
Sit Tibris audax, cum sinistro
Litore aquis tumidus redundat,
Quid? Ipse munus regificum
Dux, ante saevus christicolis, favens
Nunc, mittit ingentes Canopi
Ex onyce, o Pater alme, moles.
Sic queis potita est romula gens fero
Quondam ense, amoris Tu modo foedere
Nili obtines miracla, magno
Et statuis monumenta Paulo.
Proh! salve, o Princeps optime! Scilicet
Tu verus auctor tanti operis! Loco
Heic inter omnes emicante
Jure tuum posuere nomen.