Gaudete, aligerum novem phalanges,
Et quantum est patriae beatioris;
Vosque, o terrigenae diu gementes,
Moestis tergite lacrymis ocellos
En nata est Joachim puella et Annae,
Longo tempore quam cupivit omnis
Terrenae incola sedis et superna
Votisque approperavit usque et usque
Ipsa nam pariet Deum, recludet
Qui caeli ostia, qui potentiore
Disrumpet stygias manu catenas,
Et certum populis feret levamen.
Nata est pulcrior omnibus puellis
Omniumque decus puellularum.
Huic suis radiis comas inaurat
Sol, cum luce micat nitentiore.
Tales sunt oculi, columba quales
Volvit caeruleos modo huc modo illuc.
Huic rosae Jerici nutritae in hortis
Et pansa irriguo ligustra prato
Floruere genas super tenellas.
Argentum superant eburque dentes,
Vincunt purpureas et ipsa gemmas
Labella, ambrosio fragrantque odores
Est pulcherrima tota, neve in illa
Fas levem maculam invenire cuiquam est.
Vos ergo, aligerûm novem phalanges,
Plaudite, et nitidis volate pennis
Huc, ubi ad vigilem Puella matrem
Tendit candidulas manus: eam vos
Oblectate lyrae sono et choreis.
Sed tu, o tartareae domus tyranne,
Perfide o coluber, tremore captus
Tartari heus! fuge in ultimas latebras:
Nam tibi exitium parat Puella.
At quamvis vel in ultimas latebras
Irrepens latitaveris sub umbris,
Et flammas oculis vomasque ab ore,
Dirae et tela vibres trisulca linguae;
Proh! nusquam effugies, tibi Puella
Quin caput pede conterat superbum,
Et nova insidias rependat ultrix,
Queis priscam tua fraus fefellit Hevam.