Elsa. Queritur maritus miseriam, totum aes bibit,
Dilapidat argentum suum tarn prodige,
Quam si leves essent aristae. Ego secus,
Nam quandocunque datur, subduco nummulum
Commutoque argentum clam in aurum haud segniter,
Quod cumulo et inde condo sub praesepio.
Hic ludus, haec mea est voluptas maxima.
Nam saepe bis terve in die loculum exuo
Videoque si sit aurum et an speciosius
Quam fuerit antea, sic item reconditur.
Nunc vado item meopte more, dum Dromo
Iussum capessit, dum loquuntur invicem.
Heus tu crumenula, quam beate et bellule
Vales? sed ecce quid evoluta singula
Cerno? Papae! heu miseram me! hoc exsecrabile,
Hoc luctuosum, hoc anxium infortunium.
Crumena non est. O propinqua subveni
Vicina Greta, funditus sum perdita.
Greta. Amica valde mihi atque cara, quid Elsa hoc est
Quod clamitas? Elsa. Heu funditus sum perdita,
Ablata vita est, victus imminutus est.
Greta. Dic mihi, quid? Elsa. Auri aliquantulum congesseram,
Defoderam in praesepe clam meo viro.
Nunc cum maritus luget indigentiam,
Veni meam resciscitans opulentiam,
Loculum evolutum et aurum abactum comperi.
Heu me miserrimam! Greta. Scio quid factites.
Elsa. Quid? Greta. Est in oppido mathematicus, satis,
Aiunt, peritus astrolabri et manticus.
Eamus, uno solide mercabimur
Virum, quod indicet peculii furem.
Elsa. solidum feliciorem Caesare!
Greta. Eamus. Elsa. Ibo, manebit usque vir domi.