TEmpus erat niveas dum caelum spargere plumas
Incipit. et nubes conglomerare vagas
Phoebus ad hibernum dum flectit lumina captum
Qui noctis spatium maius in orbe facit
Tunc ego qui fueram peregrinus in orbe decennis
Cogor ad arctoum pergere forte sinum
Orcadibus qua cincta suis Tyle et glacialis
Insula ad extremum quam videt unda polum
Et iam de Rheno per celsa cacumina pergens
Quae Frisius: cattus: Busatoresque tenent
Qua gronigen magna notum est super aethera fama
Rodulfi agricolae patria terra mei
Vidrus ubi curuo sinuat sua flumina flexu
Atque amasus rauco murmure saxa ferit
Vuldaque se fluvius visurgi flectit ad undas
Praebens coenobio nomina clara sacro
Inde per Hercyniam nemoroso robore silvam
Venimus ad terram quam modo Saxo tenet
Pentapolim hinc noto Brunsvigum nomine dictum
Et quae de Gottis urbs generosa manet
Quaque scatet multis Goslaria clara metallis
Embecum et Cereris pocula sana coquit
Montibus hinc celsis iam rarescentibus arua
Pinguia traicimus quaeque Visurgus habet
Visure saxonicis amnis clarissimus oris
Sedibus e septem qua Bremis una micat
Inde ad Cimbriacum contendo Chersonesum
Albis ubi flava sub mare fertur aqua
Ad cuius surgit pulchra hostia Cimbrica quondam
Sed nunc de Hammonis nomine dicta polis
Eius et ad ripas Madeburgum nobile splendet
De septem sacris sedibus una nitens
Condidit hanc primus Caesar qui dicitur Oddo
Oddo saxonicae gloria summa plagae
Inde urbs clara nitet de lunae nomine dicta
Et lobecum Codoni fama decusque sinus
Angulus haec laudis dicta est urbs nomine prisco
Nulla quia ad Codonum sit mage clara sinum
Angulum in hunc fertur fluvius Dravena patentem
Efficiens portum: plurima vela videns
Hic ego dum fessas cupiebam corpore vires
Restaurare: quies mox mihi parua data est
Barbara Cimbriaca hic hilari me suscipit ore
Et relevat blando corpora colloquio
Ignibus extinctis grata cum voce favillas
Suscitat et vires carmine blanda dabat
Cumque moverentur veteres sub pectore flammae
Me iussit quartum scribere laeta librum