ABdidit herculeas vaga lumina Phoebus in undas
Et nox stelligerum protulit atra caput
Ipse ego iam fesso recubabam corpore lecto
Clauserat atque oculos somnus utrosque meos
Forte puellaris tunc est mihi visa figura
Et stetit ante oculos Elsula chara meos
Seu sopor illud erat: seu mens sibi fingere tales
Consuevit tenues inrequieta notas
Stabat purpureos humeris laniata capillos
Et largo roseas sparserat imbre genas
Talis atlanteas hebetat cum luna sorores
Plurimus aethereis funditur imber aquis
Vixque mihi tandem haec dedit udis verba labellis
Me miseram: Celtis quo tuus ibit amor
Nam pater Heliadum ternos ubi fecerit ortus
Audio te nostram linquere velle plagam
O ego non possum tantos tolerare dolores
Si statues tacita Celtis abire fuga
Meque tibi solam per norica culta relictam
Intempestivam cogis adire necem
Murmure quis blando longae mihi taedia noctis?
Auferet: et dulci carmina voce canet?
Carmina quae placido cantet germania vultu
Candida dum laetus pectora bacchus habet
Immemor officii: nostroque ingratus amori es:
Perfide. sic nostro dignus eras thalamo?
Saepe mihi exprobras Hasilinae perfide fraudes
Iam data sunt culpae maxima signa tuae
Perfide dum varias erras fugitive per oras
Decipiturque tuis quaeque puella dolis
Saga loquax nuper dixit mihi vera: caveto
Elsula: ne Celtis decipiare dolis
Qui tibi blandiloquis seducit pectora verbis
Sollicitans resonae plectra sonora lyrae
Huic ego iam moneo nimium te credere noli
Errat enim et toto est semper in orbe vagus
Dumque utero tenerum fecit tibi crescere pondus
Ille solet tacita cautus abire fuga
Et quod praedixit: sum nunc experta misella
Dum servat nullam subdola lingua fidem
Perfide: qua fueris tandem regione receptus
Invenies nullam crede mihi similen
Tunc totiens maesta versabitur Elsula mente
Nec cadet ex animo Norica terra tuo
Spero tamen nec vana loquor venturum aliquando
Vindicet ut latro meque tuosque dolos
Sed prius experiar magicos intendere cantus
Ut sistam celeres in tua vota pedes
Pars animae consiste meae: sit cura pericli
Per nemorum latebras ne latro te feriat
Per lacrimas precor ipsa meas et foedera amantum
Perque tuam (dederas quam mihi saepe fidem
Per mea si placido dederam tibi basia lecto
Amplexusque meos quae tibi blanda tuli
Perque meum primum tibi quem rapuisse pudorem
Suaserat: aequoreo diva creata salo
Perque meos tandem canos utrosque parentes
Et prope maturum quod gero ventris onus
Siste gradum: coeptumque regas modo Celtis amorem
Ne capiat foedas candida fama notas
Ni facias: furiosa sequar per inhospita saxa
Maxima Boiorum qua solitudo patet
Algionesque truces ubi vastas terra paludes
Norica Rheteis proxima fundit agris
Inter quas lacus est Tegerinus nomine claro
Stillat ubi sacrum petra arenosa oleum
Per bibulas tandem sensim hoc colatur arenas
Et sabulum: venis quod fluit inde suis
Succina crediderim sic nasci aquilonibus oris
Delata a lucis: quod vomit inde salum
Inde Chimerinus medias duo templa per undas
Tollens. quis psallit femina virque deo
Perque lacus alios pariunt quos imbribus alpes
Si fugies Celtis te furiosa sequar
Nec me Danubii retinet cataracta sonori
Inter ubi scopulos et cava saxa sonat
Vel mihi quod melius si te contingat abire
Iste mihi gladius finis amoris erit
Dixerat. et nostrum manibus comprenderat ensem
Et iam lethaeo littore somnus erat
Rhenus adest dixi. Rhenum cantabimus amnem
Qui flos germani dicitur esse soli
Iamque vale aeterno tibi sum devinctus amore
Elsula: Danubii gloria magna tui
Sed prius Euxinis arcebitur hister ab undis
Quam tuus a nostro pectore cedat amor
Separet et quamvis longum discrimen amantes
Sunt tamen aeterno pectora cara simul