URsula dum nostros tua flamma invaserat artus
Nulla Moguntiaca mi fuit urbe quies
Sed veluti turbo puerorum impellitur ictu
Sic me sollicito verbere saeva premis
Sive deos orem: videam seu littore classem
Seu veterum inquiro dum monimenta ducum
Plura MOguntiacae quae stant in moenibus urbis
(Sollicitas oculos unica cura meos)
Inter quae drusi stant ardua busta Neronis
Clara a germanis nomina primus habens
Utque comes Phoebi sese Heliotropia vertit
Nocte dieque vagam concomitata rotam
Luminibus sic ipse sequacibus impiger erro
Quo mea flamma tuos fersque refersque pedes
Nec tot habet pennis oculos iunonius ales
Quot vaga sollicitus lumina gestat amor
Hinc mea nocturnae cum trado membra quieti
Et vigor externis sensibus omnis abest
Ursula mox placido conludimus ambo favore
Et pares votis obsequiosa meis
Brachia tunc nostris supponis blanda lacertis
Gaudet et officiis utraque lingua suis
Cumque tuum stringo cupido cum pectore corpus
Dulceque patrandum feruet amoris opus
Mox fugit expulsus lethaea ad littora somnus
Ingratusque meo corpore sensus adest
Quo cum blanda volat cupido ementita voluptas
Et remanet querula non nisi mente dolor
Cum vigil in vacuo te quaerimus Ursula lecto
Sed tua deceptum lusit imago volans
O mihi quot tristes renovas tunc pectore curas
Nulla mihi vellem quae medicina levet
Tantus adest cupidis miserisque in amantibus error
Ut cupiat nullam morbidus aeger opem
Somne soporifera qui fers tua gaudia nocte
An tua quid veri somnia ferre queant?
Dum nos sub variis ludunt simulacra figuris
Et mortis species nox gerit alta vagas
An cum letheas animus defertur ad undas
Talis erit vitae vana figura meae?
Quicquid erit: vacuas relevabimus Ursula curas
Mutua dum iungit pectora nostra favor
Nec mihi divitiae desunt: et amoris alumni
Par genus: et formae munera clara meae
Ante trucem faciem latronis quisquis egenus
Divitias iactat captus amore suas
Hic timet: hic sperat trepidantes dispare voto
Hunc metus altus habet spes tenet ille ratas
Has mihi fac certas nec defraudabis amantem
Nocteque ventura somnia vera dabis
Dum mecum cupido copones corpora lecto
Suspiretque suo blanda Venus gemitu
Ibis in amplexus moxque oribus ora ligabis
Et miles Veneris proelia saeva dabis
Ingeminesque tuos referens super ictibus ictus
Nec cedes bello cruda puella meo
Cumque utriusque furens fuerit satiata voluptas
Lassatos foveat somnus et alma quies
Ante tamen moneas securum linquere lectum
Quam fundat radios Phoebus ab axe suos
Ne nos oppressos somno rivalis amantes
Opprimat et capiti vulnera saeva paret