AEstifer aethereo rutilat modo cancer olympo
Qui spatium lucis maius in orbe facit
Torrida vulnificis aperit Leo rictibus ora
Feruet: et ignivomas quassat in axe iubas
Quem circum rabidos iaculatur Procyon aestus
Et canis aestivo corpora sole gravat
Horridus hinc gravidis flavescit campus aristis
Falciferamque deam messor in arua vocat
Colligit in fasces avidus segmenta colonus
Impiger: hibernas condit avarus opes
Ast ego quid faciam? bavara iam notus in urbe
Quam tumidus gelidis alluit hister aquis
Cum mihi non faveant solito nunc carmine musae
Et torpent tacitae plectra canora lyrae
Elsula sic me torret amor tuus omnibus horis
Et plus icareo me premit ille cane
Nec patitur tantos aestivo sole calores
Messor: ubi flavam falce metit segetem
Candida feruores mihi quantos Elsula praestas
Dum me sidereo lumine blanda feris
Nuper enim cunctos toto cum pectore sensus
Praedata es: nitidis visa puella comis
Candor inest manibus: digitisque ex ordine longis
Et superant scythicas lactea colla nives
Dinumerare potes nigrantes corpore venas
Talis texturae est forma tenella tuae
Fulva coma est. atque ora rubent tibi: qualia fulgent
Inter sanguineas alba ligustra rosas
Aut quale in triplici splendet Thaumantias ore
Imbrifer aethereas pingit ut arcus aquas
Quid graciles suras memorem: et vestigia plantae
Et latera: et pectus: quaeque tacere decet
Floridus in tenero lascivit corpore sanguis
Dentibus et niveis nobile cedit ebur
Nec faciem taceo claris quae lucet ocellis
Nuntius ut magni fertur habere Iovis
His quotiens mecum tacito colludis amore
Luminibusque tuis lumina nostra feris
Mox mea vulnifico figis praecordia telo
Et penetrant pectus spicula saeva meum
Saucia et in totis aegrescunt membra medullis
Teque suam solam mens mea poscit opem
Seu mihi persuasi: quia me digneris amare
Seu fallor signis in mea vota datis
Quod si vera tuo deprendi signa rubore
Nullaque sunt linguae verba profana tuae
Ipse tibi seruus: vel sim tuus Elsula frater
Et si quid restat nomen amoris habens
Suscipito pignus fidei iam pectora nostra
Quae tibi perpetuis dedico temporibus
Tanta tibi ingenuo morum stat gratia vultu
Et tantum probitas: simplicitasque placet
Nulla poetarum poterint te carmina digne
Dicere: vel laudes commemorare tuas
Inter germanas dum fulges sola puellas
Agmina stellarum cynthia quale solet
Haec ubi fraterno deponit cornua vultu
Et coit in nitidum forma rotunda globum
Regia fulminei pallescit stella leonis
Spicaque cum iugulis cedit uterque canis
Quaeque micat torui radiosa fronte iuvenci
Pallet Hyas magnum numen amoris habens
Eridani tunc stella latet: sidusque serenum
Corpore quod nigro scorpius ater habet
Cumque suis haedis volitans auriga superbus
Et lyra: quae nostras iam tenet alma plagas
Arcturus solitum tunc ponit luce nitorem
Atque oculus piscis exuit omne decus
Interit atque indis quae lucet nocte canopus
Tunc quoque centauri stella serena latet
Crediderim ex illis unam micuisse sub ortu
Elsula dum vitae sunt data fila tuae
Taurus erat blanda rutilat cui fronte cupido
Ille tibi primo cardine fila dedit
Phoebus et in nona caeli tibi parte refulgens
Cultorem Phoebi strinxit amore tibi
Iuppiter in medio stabat tunc laetus olympo
Et venus in gremio luserat alma suo
Hi tibi finxerunt speciosi corporis artus
Atque animum radiis composuere suis
Cuius ego tacito fuerim si dignus amore
Nectar et Ambrosiam posthabuisse velim