ELsula: regifluam rursus mala fama per urbem
Spargitur: et capiti non bene grata meo est
Scilicet ut solida tecum sit nocte sacerdos
Et queritur tardos te sine ferre dies
Tuque illi propriam fido te pectore scribis
Dispeream: teneant si tua verba fidem
Te saltem pudeat formosum hoc vendere corpus
Et passim rasis prostituisse viris
Qui populi peccata vorant et crimina mundi
Et parentales februa dona dapes
An nescis sacros dona exequialia nummos
Debere infernum rite piare Iovem
Hos tua profuso consumit inertia luxu
Dum venerem et bacchum nocte dieque colis
Prompta manus talo eest. damnosa nec alea cessat
Donec sub media sidera nocte micant
Heu quo demeruit dic tandem crimine Celtis?
Tam subito cessi quod tibi noster amor?
Ipse ego nam memini: per singula numina caeli
Iurabas: Celtis maxima cura mea est
Anteferent vernos glacialia tempora flores
Sistet et ethesiis flatibus hister aquas
Ante meo cedent formoso a corpore vires
Quam tuus a nobis Celtis abibit amor
Elsula tartareas me sistat Pluto sub undas
Si credam verbis pondus inesse tuis
Nil nocet ex ficto tibi dicere pectore verba
Credula et in tacitis fallere corda dolis
Commune hoc didici cunctis nunc esse puellis
Quae testes scelerum numina saepe vocant
Si tamen? ut simulas nos indulgenter amare
Officiis partum est Elsula crede meis
Nam quotiens duras hiberno tempore noctes
Pervigil ad postes te remorante tuli
Dum tu laeta bibis: madidis tua basia vendens
Et versat talos nequitiosa manus
Ebria tunc etiam profers mea pignora amoris
Dum rutilat digitis annulus ille datus
Ah quotiens citharam digitis tibi pulso gelatis
Quae loquitur laudes carmine blanda tuas
Saepe ego huic similes vix possum iungere voces
Dum tremulus dentes concutit atre gelu
Cumque datur tandem cupidis amplexibus uti
Ipsa meum corpus mox refugis gelidum
Auertisque tuum nostro de pectore pectus
Nec gelidis digitis tangere membra sinis
Rivalis quotiens crudos expavimus enses
Ebrius ante fores dum canit ille tuos
Scis quotiens tepidam cogebar linquere plumam
Saeviret nivea dum Capricornus aqua
Et tellus crustata gelu: cum cortice duro
Offendit celeres in mea damna pedes
O quam dura deus conscribit sidera amantum
Est gravior tardo sidere blanda venus
Sed tamen ingratae nobis sunt saepe puellae
Dum novus instabili pectore crescit amor
Adde. quia in nostris tua sunt iam nomina libris
Et tua post mortem fama superstes erit
Teque canet nostras germania tota per urbes
Et celebrant laudes oppida cuncta tuas
Quod si germani fastidis dona poetae
Non mea in invita munera ferre volo
Primus ego titulum gessi nomenque poetae
Caesareis manibus laurea nexa mihi
Grata minus quamvis vivi sint carmina vatis
Post mortem tamen his gratia maior erit
Inter mortales mors est quae sola poetas
Nobilitat: cineri tunc sacra fama venit
Et velut annosus iucundat pectora bacchus
Cui dederat vires tempus habere suas
Carminibus nostris sic tempore gratia crescit
Et sacer in populo concomitetur honos
Ergo germanae vates adamate puellae
Qui modo principibus sordida cura sumus
Nota volent totum sic nomina vestra per orbem
Principibus nostris quod sacra musa negat
Nam cum peruentum est germani ad principis aedes
Derident stolidi carmina nostra viri
Cumque meis monstror germanis esse poeta
Mox dicunt: nullas ille parabit opes
Insanus totam consumit carmine vitam
Nec vult ad questum dirigere ingenium
Non verbis curare potest: et vendere doses
Nec vult rixoso spargere verba foro
Nec sibi cappato vult radi vertice testam
Expleat ut luxum crassa popina suum
Duraque legitimi fastidit gaudia lecti
Et quae sollicito vota parente sedent
Ast ego pierides ditissima turba sorores
Vos sequar. et nullas Celtis habebit opes
Scilicet. ut nullus cupido mihi nummus in arca
Imperet. et post me gaudia nulla ferat
Doctaque posteritas superas me tollat in auras
Post mortem nostros dum legit illa libros
Quo sibi plus placeam: quam si sestertia mille
Liquissem. aut curis balthica regna meis
Vivus enim malo cum vivis spargere nummos
Quam mea post mortem dissipet alter iners
Utque dedit tenui caelum mihi vivere censu
Et supra vulgum, pectora nostra tulit
Sic vivam. et nullo mecum sim tempore discors
Teque canam nostris Elsula flamma libris
Cumque dies veniet: quo te tua fata vocabunt
Hoc carmen tibi mox exequiale feram
Elsula germano quondam dilecta poetae
Hic iacet hunc titulum vatis amore gerens
Prima ego germanas sum decantata per urbes
Danubium regus: quaque Nabusque subit
Pieriae saliunt circum mea busta puellae
Et Phoebus lyricis consecrat ossa modis
Sed potius nostrum compones Elsula bustum
Nam te sublata non mihi vita placet