HErbarum vires nec amoris pocula coxi
Nec strigis: aut ranae viscera rupta mihi
Et neque servavi (dederam ut tibi munera) caelum
Tristia depinxi nec simulacra poli
Ossa nec in vacuis collegi sparsa sepulcris
In cruce nec furis secta verenda tuli
Nec mihi mactata est volucris pellita per alas
Artibus aeeis nec tibi pectus ago
Nec tibi Thessalico lymphavi carmine mentem
Elsula: nec magicis cantibus ipse premo
Importuna meas quod sic irrumpis in aedes
Solius clamans Celtis amore feror.
Nec mihi lanifico placet insudare labori
Stamina nec pensis conglomerasse iuvat
Nec genitrix me chara potest revocare: nec ipse
Germanus: totiens qui mea terga domat
Taliter exagitat saevus mea pectora Celtis
Norica quem nunquam rura subisse velim
Dixit: et implicuit nostro sua brachia collo
Presserat et labris basia blanda meis
Tunc ego: praeteritas tibi numquam ignoscere culpas
Elsula: nec priscum foedus inire volo
Ni mihi nunc pandas cuius sub amore iacebas
Quaesita in toto nuper ut urbe fores.
Est locus: aereas ubi noricus excipit alpes
Hic magnum numen bavara terra colit
Hic ubi cosurgit de septem sedibus una
De salsa clarum nomen in orbe gerens
Quae quondam fuerat Romana iuvavia dicta
Iuvit ut Italicos saeva per arma viros
Huc ego: matronas nuper comitata pudicas
Persolui sanctae relligionis iter.
Elsula sic vafras iterum te vertis ad artes
Obscurans nugis stupra pudenda tuis
Taliter oestri stimulis agitantibus Io
Fertur niliacis applicuisse plagis
Unde sacerdotum genus emigravit in orbem
Isidis ad templum nocte dieque canens
Non fuit oestrum vel vespa aut saevus Asylus
Sed tumidus penis quem sacra turba gerit
Quem propter furiunt nostrae nunc saepe puellae
Discurruntque vagis pene agitante plagis
Et sacris simulant sese indormire grabatis
Paulina anubis ceu sacra membra tulit
Multa superstitio mulierum fraudibus orta est
Consueruntque novos fingere saepe deos
Inde per indoctum spargunt miracula vulgum
Cui semper novitas: fictaque verba placent
Credula sed nunquam praebebo pectora Celtis
Ingenium notum dum mihi femineum
Nam scio te quanto complexus amore sacerdos
Clausit. et ad decimum presserat usque diem.
Illa sed hoc lacrimis mox excusabat abortis
Cum largo incipiens spargere rore genas
Quale sub Arctoo reperitur littore glesum
Quod codanus toto solus in orbe vomit
Aut quale Eridani memorant electra fluenti
Talis erat niveis feruida gutta genis
Inque meum tandem gremium conlapsa quievit
Phoebus ut Eois mane rediret equis
Inde mihi toto diffusa est corpore flamma
Traxit et antiquas lenta favilla faces
Et mox prisca novas senserunt vulnera plagas
Et liquidum veteri pectus amore fuit
Tale solet verno tellus liquescere sole
Dum gelidas soluunt sidera blanda nives
O ego sic placidae nunc conciliatus amicae
Iam scio post rixas gratia quanta feras
Utque solet Phoebus (piceo dum conditur austro)
Per sudum nitida gratior ire rota
Sic in amore deus simul ac fera praelia movit
Maiori flamma mutua corda ligat
Ast ego non alias vellem mihi surgere lites
Quam quas cum lacrimis Elsula nostra movet