QUae venit in claram tibi segnis epistola dextram
Scripta fuit tristi qua patet ore specus
Salque tenebrosis excisum in saxa cavernis
Sarmaticos multo ditat in aere duces
Hic ego iocundis habito privatus amicis
Et mihi quae vita carior Hasa manet
Hanc mihi blandiloquo salvam si dixeris ore
Ipse mihi fidus semper amicus eris
In studia et mores aequalis visus uterque
Ceu nos nativus conciliasset amor
Sed facile est nostri causas tibi scribere amoris
Cur teneat tantus pectora bina favor
Seu libuit medias duxissem gaudia noctes
Non lentus fueras care vilisce comes
Voluere seu doctos placuit vel noscere vates
Non paruos stimulos tu mihi saepe dabas
Quam pulchrum est claros (dixisti) voluere libros
Et vitam studiis instituisse bonis
Tu divinorum cognoscis carmina vatum
Et quae nobilibus digna legenda viris
Comis: et urbanus: prudensque in singula verba
Nec segnis gratos ore movere iocos
Saepe struis largis epulis convivia doctis
Saepius exornas muneribusque tuis
Integra nec taceam vel apertae pectora frontis
In quibus haud fastus: nec dolus ullus adest
Sed nunc praeteram plures in Carmine dotes
Quas dederat virtus ingeniumque tibi
Candidus interpres Hasilinae saepe fuisti
Germanam linguam sprevit ut illa meam
Tunc ego condidici te praeceptore puellae
Sarmaticae linguae barbare verba loqui
Sed magis illa rudem potuit mihi flectere linguam
Iunxerat ut labris basia blanda meis
Ludebantque simul lascivo murmure fauces
Et mea pugnabant oribus ora suis
Utque monet Naso pyladem qui curet horestem
Querere: te nobis sic Venus alma dedit
Principium nostri fuerant haec noscis amoris
Pluraque non humili iam referenda pede
Sed veniet tempus: quo teque tuosque parentes
Laudibus emerito iussus in astra feram
At nunc cum fausto currant tua fata tenore
Et faveant votis numina cuncta tuis
Hinc ut te monui da nostrae verba puellae
Nocte dieque feras me suus ignis edat