I munus lepido meo sodali
non dura nimium, libelle, fronte,
sed qualem tenerae volunt puellae
inter blanditias iocosque molles
caris coniugibus suis inesse.
Legem versiculis dedere nostris
aetas et male sobrius magister,
ut tantum teneras ament puellas,
ut sint virginibus nihil molesti,
ut molles, lepidi, leves, iocosi;
quos uxor canat in sinu mariti,
quos coniunx legat in sinu puellae,
quos discant pueri, senes et ipsi,
siqui sunt pueris ineptiores
et castos fugiunt timentque versus.
Nunc ad te redeo, libelle. Felix,
i felix, pete nobilem sodalem
inter nequitias amoris omnes
ludentem in gremio suae Cicellae,
cuius lacteolo sinu tumenti
surgunt aureolae duae papillae,
quas fecit manibus suis Cupido
inaternas imitatus ipse mammas.
O quid coniuge dulcius venusta
aut quid carius optimo marito,
quales sunt Miniatus et Cicella?
Sed ne te nimium morer, libelle:
festina Miniatum adire nostrum,
qui te tam facili videbit ore,
ut post milia basiationum
dignum te faciat sinu Cicellae.
Hanc tu malueris, libelle, sedem,
quam si scrinia regis ampia dentur.