Ite, leues Elegi, quondam mea cura, ualete,
Non ego, iam uobis utar, ut ante, magis.
Ite, alium posthac desertae quaerite uatem,
Non facit ad lacrumas carmen inane meas,
Nec uacat ad fontes teneras deducere Musas,
Postquam sollicito est perdita uita mihi.
Illa habet ingenium secum tantumque relicta est
Umbra domi, potior pars mei ab urbe procul.
Corpus in urbe manet, placidis mens errat in agris
Venturae et Dominae florea serta parat.
Serta placent Dominae uiuos imitata colores,
Candida cum rubeis lilia mixta rosis.
Purpurei flores Dominae sunt aemula labris
Signa, labris quae sunt tam bene pressa meis.
Sed qui, uos etiam tam candida lilia finxit,
Exemplum a Domina sumpserit ille mea.
Viderat ille equidem niue candidiora recenti
Aut colla aut digitos, flaua Loysa, tuos.
Floris gratus odor rosei gratissimus usque est
Oris odor nobis, pulcra Loysa, tui.
Quam bene conuenient Dominae, cum pulcra decenti
Imponet capiti serta rosasque manu ?
Sed quid stultus ago ? nimium distamus ab illa,
Et mentem uariis ludit imago modis.
O Superi (si quid uos tangunt uota precesque)
Iam tandem lacrumis sit modus, oro, meis.
Vel si nec modus est lacrumis, nec murmure flecti
Vos sinitis, uitae sit modus, oro, meae.
Viuere namque mihi Domina sine, uiuere non est.
Illa mihi uitae est unica caussa meae.
Praesentem facias, nihil in me fata ualebunt,
Absit, opem mihi nec Iuppiter ipse ferat.
Id satis expertus nuper, quando illa reuersa
Restituit uires ingeniumque mihi.
Mors prope nigranti caput hoc immerserat Orco
Curaque erat tumuli iam quasi facta mei,
Caussa mali morbus morbique absentia nostrae
Longa fuit Dominae, tam grauis illa mihi est.
Signaram tabulis mentem supremaque uerba
Condideram chartis firma futura suis.
Ecce uenit, quae caussa mali tantique doloris
Ante erat, et uita est facta salusque mihi.
Nam simul ac conspecta mihi est oculisque tenebras
Discussit circum perniciemque mihi,
Illicet, infernis tanquam reuocatus ab undis,
Disieci mortis proxima tela mihi.
Et mea uenisti tandem, mea sola uoluptas ?
Inquam, iam uitae es caussa secunda meae.
Nec mora uis membris animoque est addita uirtus,
Quae nunc, ecce, nouis prope mersa malis.
Sed uos, o Superi, si non haec ultima uitae
Tempora sunt, uitae me date quaeso meae.
At si nostra dies dudum praefixa reluxit
Et mergi infernis debeo moestus aquis,
Illa, precor, uiuat felix, non immemor unquam
Nostri et quam fuerim fidus ubique sciat.
Et cum mens abiit parsque haec imposta sepulcro est,
Signentur magnis carmina bina notis :
Qui iacet hic, primae discessit flore iuuentae,
Absentis Dominae non tulit ille moram.