Sic, Henriche, tibi facilis declaret Apollo
Quaeque sit herba nocens, quaeque sit herba iuuans,
Et tibi demonstret patrias Epidaurius arteis,
Nec uitiet stomachum febris acuta tuum.
Quod morbi genus est Amor ? aut queis pellitur herbis,
Qui mihi tam lento torret in igne iecur ?
Infelix Amor, infelix propriorque furori !
Succuras iam, nec tam mora longa necat.
Iam duo praeteriere anni, iam tertius instat,
Nec meus hic tanto tempore morbus abit.
Quin etiam crescit uiresque adsumit ab ipso
Tempore, nec longa pellitur ille mora.
Quoque magis tegitur, tanto uis aestuat intus
Acrior et caeco pectus in igne coquit.
Musasque et studium, quondam gratissima nobis,
Vix mihi nunc aliqua parte placere putes,
Ac adeo sordent, nisi si qua alimenta ministrent
Errori, si non est magis ille furor.
Si quid ago, ut lento subducam pectus amori,
Protinus hinc uires accipit acer Amor.
Sic me Diuini tangit praesentia uultus,
Eius ut absentis fortius igne cremer,
Absentis sic me distringit cura puellae,
Ut praesentis non experiamur opem.
Nunc age quid faciam, uel quo medicamine morbum
Propellam, ex artis dic ratione tuae.
Ipse ego conatus Dominae sum flectere mentem
Obsequio, officiis, integritate, fide,
Sed nihil efficio officiis precibusue fideue,
Nec moueo uerbis obsequioue meam.
Nunc tu, si qua tibi est nostro medicina dolori
In promptu, huc adsis, auxiliare mihi.
Siue habeas aliquid, Dominae quo forte fauorem
Et studium possis conciliare mihi,
Huc ades et ueteri facilis succure sodali,
Qui me consumit, sic tibi parcat Amor,
Et quae Posteritas nostros cantabit amores,
Audiet ingenio me superasse tuo.
Certe ego quae collata in me benefacta uidebo,
Non equidem haec uellem dissimulare palam.