Cinge tuum lauru uictrice, Henriche, Poetam,
En iacet in nostro flaua Loysa sinu.
Illa triennali inconcussa labore Loysa,
Collo sponte auidas iniicit ecce manus.
Quaeque meos quondam solita est contemnere amores,
Despiciens nostras improba saepe preces,
Pendet ab ore sui tandem non dura mariti,
Commota ingenii simplicitate mei,
Et quam me duris agitauerat ante periclis,
Tam nunc me facili commoditate fouet.
Cinge tuum lauru uictrice, Henriche, Poetam,
En iacet in nostro flaua Loysa sinu.
Continuo studio mortalibus omnia cedunt,
Sique enitamur nos iuuat ipse Deus.
Cum primum conspecta mihi est mea cura Loysa,
Pulcra oculos, humeros lata, comasque decens,
Sola suae matris proles ac unica cura,
(Ut memini) in dubio mens mea tota fuit :
Auderemne, fauente Cupidine, nectere amores
Et dubiae Veneris castra fidemque sequi;
Ipsa Venus tentare iubet, iubet ipse Cupido,
Iungens humanis numina saepe toris.
Iuppiter in Danaen, in Daphnen pulcer Apollo,
Declinat posito numine uterque Deus.
Cinge tuum lauru uictrice, Henriche, Poetam,
En iacet in nostro flaua Loysa sinu.
Illa mihi primum facili candore placebat
Promittens oculis omnia laeta suis.
Sic prope fallaci piscis deluditur hamo
Letalesque auido deuorat ore cibos.
Sic ego spe uana primum ducebar et ibam
Captiuus Dominae praeda iocusque meae,
Donec uicta sui tandem constantia amantis
Mutauit mentem nostra Loysa suam.
Cinge tuum lauru uictrice, Henriche, Poetam,
En iacet in nostro flaua Loysa sinu.
Quae sibi saeuitiam male respondere putauit
Indignamque rata est moribus esse suis.
Quod simul ac sensi mecum : Bone Iuppiter (inquam)
Et Venus et Veneris nate, Cupido, faue,
Scitis enim me casto animo, me mente pudica,
Virtutes Dominae percoluisse meae,
Nec formae tantum captum iuuenilis amore,
(Quamquam forma Deos flectere digna fuit)
Non oculis tantum uiuum spirantibus ignem,
Arsisse (et flama haec ureret Hyppolitum)
Non ita caesarie uinctum flauisque capillis,
(Et poterant ipsum haec uincla tenere Iouem)
Quantum mente proba, diuinis moribus atque hoc
Candore, hac animi dexteritate sui.
Dotem non ego diuitias aurumue putarim,
Aut haec quae in precio uulgus habere solet.
Sed magis ingenuam mentem uitamque pudicam
Praecipue stabilem cum probitate fidem.
Haec ego cum Domina uideor mihi posse Loysa
Consequi et aeterna pace bonisque frui,
Ergo fauete mihi tandem, bone Iuppiter, et tu,
O Venus et Veneris, sancte Cupido, puer.
Finieram : cum circa aures mihi lenior aura
Auspicio uisa est asseruisse preces.
Quaeque diu tenuit me desperatio, longe
Cessit et in mentem Spes, Dea certa, uenit :
Cinge tuum lauru uictrice, Henriche, Poetam,
En iacet in nostro flaua Loysa sinu.
Paulatimque animi posita feritate rebellis
Concessit telis, Diue Cupido, tuis.
Meque suum seseque meam blando ore uocauit
Et flama exussit par utriusque iecur.
Quin et coniugii sanctis uincimur utrimque
Nexibus et capimus rite damusque fidem.
Expedias calamos nostrumque, Henriche, triumphum
Concelebrans, clames : O Hymenaee ueni,
O Hymenaee ueni, ueni o pronuba Iuno
Cumque Iocis Venus et cum Venere alma Fides.
Cinge tuum lauru uictrice, Henriche, Poetam,
En iacet in nostro flaua Loysa sinu.