Nam quae revisas limina dulcius
Mavortiarum maxima gentium,
Regina Libertas, Polono
Orbe magis Litavisque campis?
O providentis filia consili,
O faustitatis mater, et otii
Beata nutrix, o Polonae
Primus honos columenque gentis,
Quaesita multo sanguine gloria,
Reperta multo! Regibus altior,
Ipsaque majestate major,
Et patriae melior magistra
Felicitatis! leniter attrahe
Frenos, et ima nube super levem
Suspende currum; qua refusus
Vistuleas tibi propter undas
Hinc Lechus, atque hinc Litavus aureis
Collucet armis, qua tibi civium
Tranquilla tempestas ovantes
Implet agros, prohibetqne tota
Late videri. Non tibi sedimus
Servile vulgus: sed genus incliti
Mavortis, aeternus deorum
Sanguis, Hyperboreoque clari
Ab usque Lecho, legibus additum
Optare regem: fallere nescii
Quemquam, nec invidere nati,
Extera nec metuisse sceptra,
Suoque magni. Publica clarius
Virtus per omnes emicuit gradus,
Cum magna Libertatis umbra
Sceptra simul populumque texit.
Tunc non coactis nobile viribus
Omne obsoleto vitat in otio
Latere robur: tunc aperto
Ingenium volat omne campo,
Ad usque palmam: tunc faciles, neque
Duri Quirites conspicuo palam
Parere regi, per cruentum
Laudis iter sequimur volentem,
Quacumque ducit. Sic gelidum caput
Ausi nivalis scandere Carpathi:
Haemique victores nigrum calcavimus
Aemoniaeque collum.
Sic Thracis olim littora Bospori,
Sparsumque late terruimus Geten,
Baltimque inaudacemque Cimbrum;
Et spoliis Asiae superbos
Numquam otiosi vincere Teutonas,
Metas Poloni fiximus imperi, et
Ternam Boleslai columnam
Triplice protulimus tropaeo.
Praeter triumphis vecta Borysthenem
Volgamque pubes, belligeri super
Aras Alexandri, et Laponi
Caeruleas Aquilonis arces.
Scit laevus Ister, scit, vitreis ubi
Jungit Bootes aequora pontibus,
Fractoque jam Maeotis arcu
Sarmatici mala longa belli.
Quo rege terris pulchra parentium
Exempla nati recidimus? Annue,
O pulchra Libertas, et orbis
Consilio trepidisque regum
Obsessa votis, dulce supercili
Remitte pondus. Quem tibi Maximus
Urbanus, Augustusque grata
Congeminat vice Ferdinandus;
Pro quo perorat mundus, et ipsa quem
Gaudes rogari: regnet ab ultimo
Primus Sigismundo, et vetusto
Proximus a Jagelone sanguis.
Ut nulla possunt fallere praescios
Futura vates! O hominum salus,
O cura, Ladislae Divum,
Lechiacae dominator orae,
Salve! secundis te Lechici patres
Et Martiorum castra Quiritium
Regem salutavere votis:
Jam galeis tibi nutat omnis
Hastisque pubes: jam resonabiles
Campi jocosa vocis imagine
Collesque certatim, et profundae
Plausibus intonuere silvae.
Ter visus omni se pater Histula
Movisse ripa: ter tibi frondeam
Flexisse cervicem, et reclini
Carpathus attremuisse pinu.
Qualem peracto saecula te retro
Debent Novembri! jam tibi gloria
Bellique maturus Cupido
Non humiles stimulavit iras:
Quamquam recentis mulcet amoenior
Caligo regni. Quantus in impium
Assurgis, absentemque vincis
Consiliis animisque Moscum!
Qualis minaci praefuris impetu!
Et quantus irae! sive acie levi
Campos inundare, et repenti
Moenia terrificare bello;
Deliberato seu calor incidat
Pugnare ferro. Sic Jagelonidae
Ab hoste laudari cruenta
Et metui peperere dextra.
Sic, dum priores aequat avos pater,
Egit timeri fortis, et improbam
Mulctavit exbausitque factis
Invidiam, sobolique tantum
Maj ora liquit. Tu gemino potes
Avi patrisque nomine duplicem
Miscere laudem; sive pacis,
Sive gravis per acuta belli,
Cum laeta poscent, consilii celer;
Cum moesta rerum, strenuus ingeni, et
Immotus innixusque semper
Ipse tibi, patiensque curae,
Rerum sub alto pondere rectior
Majorque stabis. Sic tibi Sarmatae,
Sic fata juravere, toto
Sic Superi statuere coelo.