Aeterna laudum, nec violabilis,
Polone, merces, sanguine Concanos
Pacem redemisse, et revictam
Uno Asiam Libyamque bello.
Extrema late qua rigido subest
Europa coelo, cornua fregimus
Lunae, cui lustrat subactas
Sol oriens moriensque terras.
Io, triumphe! Lechiadae duces
Egere prae se signa fugacium
Late Gelonorum, Polonis
Non iterum reditura campis.
Pars jussa pacis vivere legibus,
Pars foederata cedere Dacia.
Io! Corallorum Polonis
Signa ducum micuere templis.
Gens quae nivali devia Caucaso,
Undasque terrasque et dubium manu
Concussit orbem, non decoro
Anteiit sua fata tergo.
Nocturna quondam sic humili meant
Sub antra gressu degeneres lupi,
Si quando venantum tumultu
Avia personuere lustra.
Quantum cruenti pectoris et Gotho
Dememus hosti, qui modo Livonum
Terras repentinaque cinctam
Terruit obsidione Rigam!
Sed ne secundis, heu! nimium pii
Credamus armis: saepe suum levis
Fortuna victorem reliquit,
Et medios secuit triumphos
Contemptus hostis. Sic Lacedaemonum,
Sic bellicosi moenia Romuli
Crevere contemptu, et perennes
Gentibus imposuere frenos.
Dat ira vires, quae tumido dolet
Ab hoste temni: sunt et inermibus
Irae columbis, sunt echinis,
Sunt apibus sua tela parvis.
Hic ipse, qui nunc improbus aereas
Tutum fluenti Danubio Getes
Nectit catenas, cum secundis
Podoliam populatus armis
Spernet Lecheae robora dexterae.
Me vate, tinget sacrilega Lechos
Cervice mucrones. Potenti
Sic Nemesi placitumque Fatis.