Aeterna labes, nec reparabile,
Polone, damnum, Podoliam Getas
Impune vastare, et dolendas
Pone Tyram numerare praedas.
Eheu, pudendum! Threicii canes
Egere prae se non popularium
Armenta damarum, paternis
Non iterum reditura lustris.
Pars impudicis vendita Thracibus:
Pars Tauri canos jussa sequi Seythas,
Eheu! Gelonorum Polonis
Strata canum caluere nuptis!
Manus latronum ruris et oppidi
Ignara, nostras irruit (heu pudor!)
Urbes, quibus pellita raptas
Plaustra vehunt revehuntque gazas.
Neglecta quondam sic pecorum lupi
Armenta vastant; quae neque pervigil
Servat magister, nec fideli
Cura canum comitata gressu.
Quantum Gelono pectoris addimus,
Si versa turpi terga damus Scythae,
Jam paene laturo probrosas
Civibus imperioque leges!
Heu, rumpe somnos, et vigiles age,
Polone, curas, nec revocabili
Diffide fortunae, aut fugaci
Anteveni tua fata tergo.
Tibi refuso, nunc age, sanguine
Pulchri Gelonus nominis eluat
Labem, et colonorum cruentis
Damna riget lacrymosa rivis.
Surgemus? An nos distinet aurea
Mensae supellex? quos manet (heu, dolor
Haec mensa convivas? in auro
Nempe bibat, cui dulce ferrum est.
Nervum recusis in pretium scyphis
Bello paremus. Quae male per vias
Sparsit platearum, tuendis
Haec eadem neget arca muris?
Haec munerati nos potioribus
Servemus ausis. Pectora non prius
Quam vulnerantur scuta: frustra
Exanimem tegit umbo dextram.
Me prisca lactat fabula, crescere
Per ipsa Lechum damna. Sed heu! recens
Ne me refellat fama, Lechum
Damna suis cumulare damnis.