Porrectus imo nec scopulus vado,
Cautesve pronis amnibus imperat
Moras, neque undantem morantur
Fluminibus cava saxa lapsum.
Nec irretento praetereuntia
Tempus retardat saecula cardine;
Nusquam fatigatos Orion
Solvit equos properante curru.
Annos et horas praepetibus rapit
Latona bigis. Irrevocabilis
Decurrit, effoetamque prona
Accelerat cariem juventus.
Apollinari nuper in agmine,
Florentis aevi limine vidimus
Stantem Veiherum lacrymoso
Praecipitem cecidisse fato.
Mox ut caducis artubus ingruit
Mors aestuosis torrida febribus,
Ferocientes devoluta
Stamina diripuere Parcae.
Candente bysso pensa fluentia
Rupere nodos: occidis, occidis,
Eraeste, ceu quondam procellis
Exanimes cecidere nardi:
Ceu, dum per hortos caerulea manu
Desaevit udus Jupiter, imbribus
Sterni reluctantes acanthi
Lassa solo posuere colla.
Quid, mors, superbo pectora turbine
Insana victrix surrigis, inserens
Terris triumphales cupressos,
Et mutilam sine fronde taxum?
Mentis pudicae candor, et indoles
Firmata faustis sub penetralibus,
Cultusque divinae parentis,
Fixa locant monumenta terris.
Vidit benignis moribus aureum
Felix Lyceum: vidit imaginem
Virtutis Ernestum paternae,
Et similem proavis nepotem.
Saevi tropaeum funeris ardua
Virtus profundo praecipitat solo.
Sublime Veiheraua virtus
Sidereo caput aequat orbi.
Illam secundis gratia brachiis,
Altusque curru rumor eburneo
Ad astra sustulit videndam
Attonitae volucrem juventae.