Est et remotos non humilis furor
Lustrare Belgas. Ducite, Gratiae,
E valle Permessi vagantem
Pegason, alipedemque sacris
Frenate sertis. Ut micat auribus!
Vocemque longe vatis amabili
Agnoscit hinnitu! Ut dearum
Frena ferox hilarique bullam
Collo proposcit! Non ego degener
Ignava cursu rumpere nubila,
Terrasque despectare, et omni
Vincere Bellerephonta coelo.
Jam jamque retro Carpaton; et procul
Frontem nivalis respicio Craci,
Turresque Carcinae, et vetusti
Transilio juga Carroduni,
Canainque Peucen. Jam Calais supra
Zetliique pennas et Boreae patris,
(Quamvis Ereclitliaeam maritis
Tolleret Orithyian alis)
Albimque Rhenumque, et liquidum nihil
Tangente Mosam praevehor ungula;
Jam jam coruscas Andoverpae
Cerno domos dominumque Scaldim.
Ac tu, meorum prime sodalium,
Bollande, salve! Non tibi frigido
Infusus amplexu, verenda
Colla tero. Juvat usque sacro
Haerere vultu: sidereum juvat
Multoque foetum numine cernere
Pectus, redundantemque pleno
Ore Deum. Rapit inde Musis
Dilecta cervix, et bene pendulo
Attrita multum pectora barbito
Sublimis Habbequi. O deorum
Digne dapes superumque cantu
Condire nectar, numinis in tui
Sinu reclinem Sarbivium sine
Duxisse paullatim beatos
Carminis eloquiique fontes.
Quis ille vates cominus obviis
Occurrit ulnis? Pectora candidi
Nosco Tolenari: flagrantes
Nosco genas, animamque semper
A dis recentem. Da, pater, aurea
Arcana magni Numinis hospitem
Audire: da grandes bibisse
Aure sonos, animique totum
Libare florem. Quis placidas faces
Hortensiani nesciat ingeni?
Aut quis Dierixi benignis
Longe oculis animam eminentem
Suique largam? Quo satis Hoschium,
Quo Mortieri, quo pia Vallii, et
Libentis amplexu coronem
Pectora? quo mihi dulcis Hesi?
Heu, digna prisco nomina saeculo,
Magnasque in ipsis conscia vultibus
Portare mentes! quae sereno
Dulce micans sedet ore virtus!
Quae fixa vivae gratia purpurae!
Qui candor alti proditor ingeni!
Salvaque majestate blandum
Alloquium, placidique mores!
Fertur refuso Deucalion mari,
Dum mersa totis specula promeret
Terris, renascentemque jactos
In lapides animaret orbem,
Mosaeque Scaldisque ad vada nescius
Informis auri sorte datam retro
Jecisse glebam; qua repente
Aurea prosiliere saecla, et
Tersere gratis nubila vultibus,
Irasque purae frontis idoneo
Risu remulsere, et fluentes
Sponte sua pretiosiore
Mores metallo, per Rhodanum, per et
Fudere Rhenum. Protinus et solum
Vertere fraudes; et remotam
Invidiae petiere Thulen.
Hinc ille Belgis oris et eloqui,
Cognatus auro, fulgor in omnia
Se sponte mittens: ah! maligno
Ni nova progenies rigeret
Contacta ferro, nec toties suos
In saeva reges coepta resorbeat
Civilis aestus. Quo perennis,
Quo miseros rapit unda belli?
Efferte vires, arma domestico
Efferte nido, magnanimum genus,
Belgae leones; terra tantas
Quae genuit, male pascit iras.
Per vestra frustra viscera quaeritis
Finem laborum: bella diu strepunt,
Quae tertio non rupit hoste
Barbarici tonitru Gradivi.
Avita restat busta recentibus
Cingi tropaeis: restat Achaicum,
Restat coronari tricena
Carpathium Ioniumque classe.
Heu! quam patenti naufragum in aequore
Nostri periret dedecus otii!
Quantumque de nostra videres,
Phoebe, cadens oriensque fama!
Jam tunc Athenis prisca reponeres
Panaetianac regna scientiae,
Bonaeque desacrata Menti et
Templa tuis, Puteane, Musis.
Felix et alti, Socrate non minor,
Veri magister! (piae tibi porticus
Ferventis undaret juventae
Agmine? quae populis theatra?
Qui te tonantem bella Demosthenem
HeroSs alto pectore ducerent?
Aut quae Melitaeo Sophocles
Pulpita succuteres cothurno?
Tunc me per omnes duceret Aedonas
Dacosque Thracasque et Lelegas pium
Vocis Boelmannae tonitru, et
Magniloqui grave fulmen oris.
Quo spes inani me rapit aere,
Et vector ales? Quidquid id est, tamen
Me vate mox iras perosis
Saecla fluent meliora Belgis.