Absiste, vulgus. Nil humili juvat
Cantare buxo, nil popularibus
Nervis, verecundoque functum
Barbiton ingeminare cantu.
Te, Vaticanae sidus adoreae,
Francisce, dicam. Te niveis super
Cunis ligustrorum reclinem
Pulcher Honos, croceoque Phoebus
Perfudit imbri. Te roseus Pudor,
Virtusque primum non pueriliter
Risere nascentem, et supinis
Lilia supposuere membris.
Tunc et jocoso murmure garrulus
Arguta primis verba leporibus,
Dulcesque vagitus ab ipsis
Crederis edidicisse Musis.
Tunc et caducis ningere liliis
Molles pruinas, et violaria, et
Nubem rosetorum protervo
In puerum cecidisse nimbo,
Nec non severi flumina Liberi
Manasse credunt, mellaque Dardanos
Errasse per vicos, et Urbem
Uberibus secuisse rivis:
Laevumque vernae munere copiae
Risisse Tibrin, et virides procul
Stravisse per ripam tapetas,
Oenotrios Aniene fontes
Gratum allocuto, lene cadentibus
ln verba lymphis: Ite loquacibus
Per plana camporum fluentis;
Ite, novos iterate lusus,
Aurae cachinno molliter herbidas
Plangente ripas. Nascitur, et viti
Sincerus, illimisque morum
Innocuae fluit amne vitae
Princeps, amoenae flumen Etruriae:
Ille, et profundi fervidus ingeni,
Frugemque virtutum, et Latinis
Restituet sata lacta campis:
Auroque fusum tempus, et aurei
Late per urbes flumina saeculi
Diffundet, et regnata parvo
Rura Jovi, residesque glebas
Deliberato vomeris otio,
Bacchoque et albis frugibus induet:
Ripasque, mirantesque silvas
Hesperiae linet amne gazae.