TEmpus erat, curis cum nuper et urbe relicta
Tecta petebamus vicino proxima Alenti
Eucritus, et mecum qui tertius ibat Amyntas
Annua cum Cereri Phrasidemus sacra pararet
Et simul Antigenes, fratres duo, patre Lycopeo
Et genere illustres, et ab ipsis denique, si quid
Res habet ista boni, Clytia et Chalconte profecti
Ipso qui fontem Burrhinam evexit ab imo
Difficili enixus fastigia ad ista labore
Quem iuxta tenerae assuetaeque paludibus alni
Atque ulmi graciles foliis ceu crine comantes
Formosum nemus intexunt frigentibus umbris
Nec dum forte viam mediam perfecimus, et nec
Apparebat adhuc Brasilae sublime sepulchrum
Ecce virum nacti convenimus inter eundum
Quem Musae docuere, Cydon dedit inclyta mater
Nomen erat Lycidae, patrio de more solebat
Pascere scandentes semper iuga summa capellas
Quem nemo inspiciens queat ignorasse, quod esset
Omnia pascenti similis, nam corpora totus
Tectus erat rufis villosi pellibus hirci
Prima novi dicas redolere coagula lactis
Pectora sed veteri districtus fortia peplo
Costarum latam subduxit ad infima zonam
At gravis in dextra nodosae robur olivae
Clava fuit, tum sic placido ridentia vultu
Lumina demittens, tamen intra labra decorum
Astringens risum, quo te nunc proripis inquit
Simichida? quo te ducit via tempore quo nunc
Sol medium coeli curru ferit igneus orbem
Et virides recubant subter consepta lacerti
Nec sua luctificis cassitae funera plangunt
Vocibus, an forsan preciosae ad fercula coenae
Festinas? an calcandum ad torcular anhelas?
Saxa quidem celeri sic proteris omnia cursu
Ut gemitu resonent crebro pedibusque resultent
Huic ego, quandoquidem Lycida charissime fama est
Vincere pastores omnes te posse canendo
Perque agros passim flaventia farra metentes
Quae fama est animo longe gratissima nostro
Quanquam spero equidem tibi me fecere Camoenae
Aequalem, nisi me falsum sententia ludit
Haec vero ipsa via est, haec ipsa Thalysias, ergo
Hoc solenne viri curabunt munus amici
Iustaque honoratae Cereri convivia ponent
Primiciasque dabunt opulenter, et omnia solvent
Namque referta dedit deus ipsis horrea plenis
Messibus, et pinguem pensavit frugibus annum
Verum age quandoquidem via nos communis euntes
Accipit, et lux est eadem nobisque tibique
Bucolicum cantemus, habent et carmina multum
Quod iuvet, hinc nobis aliqua est ventura voluptas
Et mihi blandiloquum dedit os in carmina Musa
Et me pastores cuncti dixere Poetam
Optima qui cantem, sed ego non credulus illis
Iudice me, nec enim Siculum devicero vatem
Qui Samon incoluit, neque Coi pulchra Phileti
Carmina, sed vere mea carmina talia dicas
Qualia ranarum fuerint collata locustis
Haec ubi dixissem, Lycidas subrisit, et inquit
Muneris ergo loco quo dignus es accipe clavam
Hanc tibi, iam certe es natum Iove germen ab ipso
Et mihi non unquam placuit faber Oromedonti
Aequalem struxisse domum qui forte laboret
Odi et Musarum volucres mala nomina quasdam
Qui Chium studeant vatem superare canendo
Dum contra strepitent vano coccytides ausu
Verum age bucolicos repetamus carmine cantus
Simichida, cognosce igitur, si forte placebunt
Carmina quae patrio iamdudum in monte coegi
Navibus Ageanacta ferentibus in Mytilenem
Cursus erit bonus et venti prosperrima flantes
Occiduis etiam tumidas si forsan ab oris
Impulerit niger Auster aquas, licet altus Orion
Extiterit pedibus super aequora summa levatis
O utinam Ageanax me liberet ipsius aegrum
Quem Venus ardentem coquit ignibus, o mea saltem
Vulnera conspiciens duro medeatur amori
Fluctibus Halcyones sternent caedentibus aequor
Atque Notum atque Eurum extremas qui commovet algas
Dilectae Halcyones Nymphis Thetidique marinae
Prae reliquis quaecunque aliquos ex aequore praedas
Consectantur aves, portantes in Mytilenen
Ageanacta meum naves, atque omnia eunti
Tempestiva ferant, placidumque attingere portum
Luce illa nova serta geram, vel olentis anethi
Liliave alba rosis contexta rubentibus addam
Atque meo viridem faciam capiti inde coronam
Inde haec vina bibam pateris Pteleatica plenis
Ante focum residens, aliquis mihi grata fabarum
Segmina de sociis calido torrebit in igne
Lectus erit vero variis densissimus herbis
Cnysaque Asphodeloque reflexibilique selino
Suaviter ipse bibam chari memor Ageanactis
Evacuans plenos [plenis 1531] toto crateras Iaccho
Donec in allapsis immergam fecibus ora
Pastores duo cantabunt quorum hic sit Acharnan
Ille Lycopites, sed et hic mihi Tityrus ipse
Cantabit, Daphnis quibus ignibus arserit olim
Quando peregrinae flagravit amore puellae
Ut miser errarit montesque et inhospita circum
Culmina, ut aereae quercus stridoribus illum
Deflerint querulis, remorantibus Himera cursum
Nymphis, quaeque vagum ripis nascuntur ad amnem
Quando miser nimio totus contabuit aestu
Ut nix qui summi de vertice liquitur Hemi
Sive comantis Atho, Rhodopesve nivosa fluentis
Culmina, Caucaseas vel agentibus imbribus arces
His addet quibus ille latentem regis ob iram
Artibus indiderit furtivis Aepolon arcis
Dulcia ut intulerint Cedrinae ientacula cistae
Simae nuper apes e florum mollibus herbis
Illius idcirco nectar fundebat ab ore
Musa canens, o foelicem te dive Comata
Tam iucunda quidem tibi contigit ista voluptas
Pastus apum studio Cedrina conclusus in arca
Perficis aeriis totum nutricibus annum
O utinam tua vita meos venisset in annos
Per iuga pavissem pulchras tibi summa capellas
Pinibus interea iacuisses saepe sub altis
Aut gratas pecori facturis quercubus umbras
Carmina grata canens Musis divine Comata
Haec ubi concinuit facto tum fine quievit
Cui tum rursus ego, Lycida bone me quoque Musae
Multa quidem docuere, alti iam cognita fama
Ante thronum Iovis, e quibus hoc tu nobile, pronis
Auribus auscultato, tuo damus illud honori
Simichidae infaustum laeva de nare Cupido
Sternuit ille quidem Myrtus miser ardet amore
Quantum veris amant simae nova pabula caprae
Verum illi interea multum dilectus Aratus
Ardentes tacito depascitur igne medullas
Formosique miser pueri tabescit amore
Optimus hunc ignem iamdudum novit Aristis
Carmina quem citharae cantu iucunda sonantem
Ad sacros tripodas non dedignetur Apollo
Ut miser in puero vivens moriatur Aratus
Verum age Pan Homolaee solum sortite beatum
Effice sponte sua veniat puer aureus illi
Sive quis est alius, sive est tener ille Philinus
Haec si praestiteris Pan optime, nec tua duris
Arcades adfligent pueri femoralia squillis
Aut humeros si quando parum de munere carnis
Appositum est, votumque pusilla ferina fefellit
Sin minus haec dederis laniatus corpore toto
Nudus in urticis iaceas, in montibus altis
Edonum versere gravis sub frigore brumae
Culmina qua gelidus Rhodopeia praeterit Hebrus
Fronte pruinosa gelidam conversus in arcton
Cum vero medios sol ardentissimus aestus
Excitat Aethiopum per prata calentia pascas
Rupe sub infausta Blemiarum fronte carentum
Qua vagus in calidas Nilus se condit arenas
At vos o pueri qui suave rubetis amores
Purpureis similes malis, nunc linquite gratam
Hyetidos dulcemque habitatae Biblidos undam
Altaque Flavicomae Veneris delubra tenentes
Formosum iaculis configite et igne Philinum
Hospitis ille mei quia non miseretur Arati
Mollior ille Apii tenera lanugine pomi
Atque illi tenerae clamant persaepe puellae
O formose Philine quid hic tibi inutilis aevi
Flos cadit, et primo tantum tibi defit ab ortu
Amplius excubias nec nos peragamus Arate
Nec toties pedibus nostris via trita nocebit
Ne laedat crocitans Phoebi praenuncius ales
Quin alium potius quam te moerore molesto
Afficiat, sed in hac unus desudet arena
Ipse Molon, placitisque sibi affligatur in armis
Nos tranquilla quies maneat tremulumque susurrans
Adsit anus, mala quae procul arceat omnia rauco
Murmure, tantum effatus eram, cum protinus ille
Arridens dat habere pedum, ceu munus ab ipso
Musarum hospitio magna cum laude profectum
Ille viam secat abscedens a parte sinistra
Aspera per virides qua ducit semita buxos
Eucritus et mecum qui tertius ibat Amynthas
Nota petebamus Phrasidemi tecta beati
Mollibus accepti secura per ocia lectis
Lentisci virides, et adhuc nova pampinus aptos
Constravere toros, crispantes desuper alni
Umbrabant, placidis et plurima frondibus ulmus
Nec procul hinc sacro Nympharum fontis ab antro
Fluxerat allabens iucundo murmure rivus
Aestivae tenera fruticum sub fronde cicadae
Rumpebant resono stridentia guttura cantu
At procul in densis spineta per aspera dumis
Dulci quaeque suas iterabant voce querelas
Ante alias quae passa nefas est ulta tyrannum
Et querulum cassita sonans, et carmine turtur
Lugubri, fontes hinc atque hinc, dulcia circum
Adstrepuistis apes passim sicientibus aestu
Floribus atque arvis, nihilo minus omnia nobis
Divitis autumni superabant munera, namque
Innumera ante pedes pyra volvebantur, abunde
Ad latera, in terram depressi pondere rami
Prunorum Syriae quae mittunt rura Damasci
At vinum e doliis deprompserat ille vetustum
Quatuor annorum fracta pice frontis opertae
Scilicet o Nymphae Parnasia templa tenentes
Tale fuit quod ad antra Pholi saxosa dicavit
Phyllirides magno Alcidae cratere superbo
Tale fuit quod cum biberet saltare coegit
Nobile ad undosum pastorem nectar Anapum
Maxima praevalidum Polyphemum saxa rotantem
Qualia Pierides nobis tunc vina dedistis
Sacra apud omnigenae Cereris celebrantibus aram
Illius o iterum liceat defigere acernis
Rustica signa mihi, quo rideat illa feratque
Fasciculos molles et rubra papavera quassans