Thyrsis et Aepolus.
Thyr. AEpole dulcis hic est vicinae spiritus aurae
Dulcis et haec strepitu fontes prope consita pinus
Et tu quod dulci modularis carmen avena
Te facit esse loco dignum post Pana secundo
Quem si cornigero iudex donaverit hirco
Ipse feres foetam pulchro e certamine capram
Quod si capra magis Pana oblectabit, habebis
Ipse hornam teneramque enixa a matre capellam
Et caro non alia est iucundior ullius esu
Quam, quae mulctra recens non venit ad ulla, capellae
Aepo. Thyrsi tuum nostrae carmen iucundius auri
Quam quae praecipitans alta de rupe suavi
Murmurat unda sono, quod si pro pignore Musae
Certantes mereantur ovem, tu pinguibus agnum
Visceribus fultum accipies, quod si magis illae
Praetulerint agnum pecus ipse tenebis ovillum
Thyr. Vis age per Nymphas igitur, vis Aepole mecum
Hic residens tenera tumuli proclivis in herba
Has humiles subter calamos inflare myricas?
Interea pascam has ego te cantante capellas
Aepol. Non licet et medium iam sol conscendit ad axem
Tempore quo nemus omne silet, nec carmina fas est
Ulla sonare levi calamo, nam Pana veremur
Corpora nunc siquidem venatu fessa quieti
Proiicit, haud quaquam facilis pastoribus ullis
Semper ut ingenio ferus est, et pronus in iram
Daphnidis interea nobis cane Thyrsi dolores
Et quia bucolicae dudum fastigia musae
Summa tenes, ulmum hanc sedeamus subter opacam
Contra hunc Lampsacii quo sunt simulachra Priapi,
Et positae fontana loco stant numina Nymphae
Qua virides praebent enata sedilia quercus,
Carmina si vero cantabis qualia et olim
Cantabas Libycum contra Chromin, hanc tibi dono
Capram, quae duplici partu foecunda quotannis
Et licet emulso binos alat ubere foetus,
Bis tamen uberibus mulctram lactentibus implet.
Praeterea ex hedera calicem molli atque suavi
Collutum caera, duplici concinniter ansa
Munitum, pulchrum atque novum, quod adhuc sapit ipsum
Artificem, teretes qui circumfuderit oras
Extantem foliis hederam flavo Helichryso
Distinctam, quae serpit Helix laetissima circum
Effundens croceos rubicundo germine fructus
Interiore sedet mulier formosa labello
Artifici caelata manu, peploque venusto
Reticuloque nitens exercita, quam prope compti
Tempora nuda viri, et promisso crine comantes
Certabant lenibus per mutua iurgia verbis
Sed verbis, quibus haud animum movere puellae
Illa salax oculis, nunc hunc, nunc aspicit illum
Arridens, alii interdum blanditur, at illi
Turgida sollicito torquentes lumina motu
Desudant nimio vanos in amore labores
Hos iuxta senior scopulo piscator adhaeret
Lataque festinans in iactum retia pandit
Iam vetulo referens iuveniles corpore vires
Mireris validum per membra senilia robur
Quo facile attractos pisces in retia cogat
Tantum illi cano tumuere in corpore venae
Quodque queat viridem robur decuisse iuventam
Nec procul ante plagas piscantis in aequore cani
Praegravida expressa est, maturis vinea botris
Quam iuxta sedet, et munitam sepibus altis
Custodit puer, at geminae per proxima vulpes
Adrepunt loca, maturas haec palmitis uvas
Praerodit, struit illa dolos peraeque propinquat
Haud puerum missura prius quam munere cassum
Destituat, vacuumque cibo ad ieiunia cogat
Ille autem insidiis cupidus captare locustas
Innectens iunco pulchras contexit aristas
Huic uni curae intentus, nec vinea tantum
Nec pera est animo quantum quas nectit, aristae
Talia digessit circum cratera magistri
Ingeniosa manus, inter quae mollis acanthus
Undique complectens pulcherrima pocula, circum
Funditur, agresti praebens miracula turbae
Portitor hunc nobis Calydonius attulit olim
Venalem, tanta simam pro merce capellam
Caseolosque dedi nivei de munere lactis
Nec dum illi labra admovi, nec pocula quamvis
Haec mea sint tetigi, sed tantum condita servo
Immaculata quidem, sed quae tibi prompta volensque
Detulerim, si forte canas pro munere carmen
Quale soles, neque enim invideo tibi, nunc age Thyrsi
Huc ades, haud equidem quae tu dulcissima cantas
Carmina ad infernae duces oblivia Lethes
Thyr. Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Aetnigena hic Thyrsis, Siculi vox Thyrsidis haec est
Quae nemora aut qui vos saltus habuere puellae
Naiades, indigno cum Daphnis amore periret?
Pulchrane vos tenuisse putem Peneia Tempe?
Num iuga Thessalici Phoebo gratissima Pindi?
Nam neque detinuit placidi vos flumen Anapi
Non etiam scopuli flamma insuperabilis Aetnae
Non sacrum coluisse putem vos Acidis amnem
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Illum omnes flevere ferae flevere lupique
Pantherae Thoesque nec illius impia flentes
Funera sylvestres ignoravere leones
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Omnes haec placidaeque boves tenerique iuvenci
Et vituli et fortes qui stant ad flumina tauri
Daphnidis interitum et crudelia funera lugent
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Venit Atlantiades primus de montibus altis
Et quis, ait, te Daphni furor consumit et aufert?
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Pastores venere boum per pascua cuncti
Venerunt teneras soliti pavisse capellas
Omnes unde amor iste rogant tibi venit, et ipse
Impiger hortorum custos, dixitque Priapus
Daphni miser quo nam tanto consumeris aestu
Dum memor illa tui circum nemora omnia cursu
Fertur, et egelidas fontes et nota peragrat
Flumina, et intonsos saltus, montesque supinos?
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Solius illa tui cupiens, te sola requirens
Tu vero infoelix et iniquo perditus aestu
Cui neque par animo quid deficiente laboras?
At qui te dixere boum per rura magistrum
Nunc similem sterili pascenti in rupe capellas
Conspiciunt, namque hic salientem saepe capellas
Cum videt esse volet sese quem conspicit hircum
Et miser interea limos tabescit ocellos
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Sic quoque tu teneras spectans risisse puellas
Internas tacito consumeris igne medullas
Et tua sollicito liquuntur lumina visu
Frivola quod blando moveant incendia saltu
Te sine, nec sociae dignentur honore choreae
His nihil ille quidem quicquam respondit, at amens
In tam difficili tantum perstabat amore
Quantum quod reliquae superabant tempora vitae
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Venit et ipsa tamen suavissima mater amorum
Ridens dulce Venus, sed blando subdola vultu
Occuluit, tacitum turbato in corde dolorem
Tune, inquit, miserande puer pugnabis amori?
Tune illum domuisse paras? et posse fereris?
An potius tete ille domat? num vincis amorem
Urgentem infesto tua nunc praecordia telo?
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Cui Daphnis Dea saeva Venus, semperque nocendi
Prodiga, digna odio, Venus iracunda, minaxque
Narrat enim Phoebus iamdudum haec omnia nobis
Deficit hic vero Daphnis, ferturque sub umbras
Opprobrium miseri crimenque futurus amoris
Longe apud infernas Plutonia regna paludes.
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Quin potius pergis Phrygiam quin pergis in Idam
Qua Venus, ut perhibent pastorem est passa maritum
Quin petis Anchisen, quem circum plurima densent
Umbrosum querceta nemus, loca commoda furtis
Hic tantum virgulta virent humilesque cyperi
Dulcisonisque strepunt apiaria mellea bombis
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Est etiam tibi formosus dum pascit Adonis
Et timidos iaculo lepores configit acuto
Insequiturque feras, per devia lustra vagantes
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Quin iterum accedis Tydidae cominus arma
Et iactas Daphnin quia viceris ipsa relictum
Verum age, nunc mecum in iusto certamine pugna
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
O montana lupi quicunque haec lustra tenetis
Thoes, et o altis habitantes montibus ursi
Non ego vos ultra per devia lustra videbo
Per nemora haec Daphnin satis est vixisse. Valete
Tuque vale, patriis Arethusa celebrior undis
Et fluvii quicunque sacram sub Thymbridis undam
Influitis vos extrema nunc voce saluto
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
Ille ego sum Daphnis propriis qui pascua bobus
Haec teneo, atque idem longo iam tempore Daphnis
Hos tauros, atque has vitulas ad flumina duco
Dicite bucolicos mea carmina dicite cantus
O Pan Pan seu longa tenes dumeta Lycaei
Seu tu Menalias arces tua regna frequentas
Linque Helices altum qui excurrit in aequora montem
Linque Lycaonidae tandem sublime sepulchrum
Quod magnorum etiam mirentur numina divum
Oppositamque veni Siculae telluris in oram
Claudite bucolicos mea carmina claudite cantus
Pan ades et calamos hos accipe dulce sonantes
Compactosque tibi, quos circa labra canentis
Illita complexu convolvit cera tenaci
Quandoquidem pereo saevo confectus ab aestu
Infernasque trahor non digna morte sub umbras.
Claudite bucolicos mea carmina claudite cantus
Nunc violis frondete rubi florescite spinae
Nunc etiam pulchro Narcissi in flore comantes
Iuniperique breves pugnantia foetibus aedant
Omnia nativis, ferat haec, pyra mollia, pinus
Nunc timidae catulos agitent in retia cervae
Stridula vocali philomelae noctua certet
Dum perit extinctus crudeli funere Daphnis
Claudite bucolicos mea carmina claudite cantus
Haec tunc ille canens placido sic fine quievit
Quem tamen aspiciens Venus ut miserata tacentem est
Erectura fuit, sed iam fatalia versis
Omnia fila retro ceciderunt languida Parcis
Ille quidem fluvium nautae transivit avari
Sustulit unda virum Musis vehementer amatum
Omnibus et gratum praestanti pectore Nymphis
Claudite bucolicos mea carmina claudite cantus
Tu nunc trade scyphum, teneram nunc trade capellam
Ut Musis de lacte mero libamina ponam
Illius emulsae, nunc o mea numina Musae
Aeternum salvete, quibus mea fistula debet
Omnia quae reliquae superabunt tempora vitae
Aepol. Mellibus Hyblaeis totum tibi docte poeta
Os fluit, atque merum spirant tua guttura nectar
Ipse favos loqueris, ceu ficu pastus opima
Quam vel ab Attidibus transmiserit Aegilus oris
Postquam ipsas superas arguta voce Cicadas
Hunc igitur cape Thyrsi scyphum, quem suavia olentem
Formosae lavere suis in fontibus Horae
Huc ades o Cyssetha, hanc mulge, huc ite capellae
Ne forte iste salax in vos lasciviat hircus